Gênesis 41
CMO vs ARC
1 Tât geh bar năm bơh kơi nây, kađăch Pharaon mbơi kơt nđa: Păng dâk kêng meng dak rlai Nil.
1 E aconteceu que, ao fim de dois anos inteiros, Faraó sonhou e eis que estava em pé junto ao rio.
2 Păng say geh pơh ơ̆ ndrôk me, lây lây ueh ngăn, lôh tă bơh dak rlai, hao sa ja ta ndrĭch.
2 E eis que subiam do rio sete vacas, formosas à vista e gordas de carne, e pastavam no prado.
3 Jêh ri geh pơh ơ̆ ndrôk me đŏng, lôh tă bơh dak rlai su, dŭt rgây rgây rum grum ngăn, hao gŭ kêng ndrôk i lây lây ri.
3 E eis que subiam do rio após elas outras sete vacas, feias à vista e magras de carne, e paravam junto às outras vacas na praia do rio.
4 Ndrôk me dŭt rgây rgây rum grum nây, păng sa lơi ndrôk me i lây lây ueh ri lĕ phiao. Jêh ri kađăch Pharaon kah rngăl bêch.
4 E as vacas feias à vista e magras de carne comiam as sete vacas formosas à vista e gordas. Então, acordou Faraó.
5 Jêh ri păng rơi bêch jât, păng mbơi tay du tơ̆ jât. Păng mbơi say nkong ba pơh rkŭm, play săk rkŭm ngăn, i tơm păng du tơm dơm.
5 Depois, dormiu e sonhou outra vez, e eis que brotavam de um mesmo pé sete espigas cheias e boas.
6 Jêh ri geh đŏng nkong ba pơh rkŭm jât, lôh bơh kơi ba săk nây, yơn ma nsiăp lĕ phiao, yor ma geh sial dôh mpeh bơh lôh nar ban.
6 E eis que sete espigas miúdas e queimadas do vento oriental brotavam após elas.
7 Ba nsiăp nây, sa lơi ba săk play rkŭm lĕ phiao. Jêh ri kađăch Pharaon kah rngăl bêch, nklŏn, nây jêng nau mbơi dơm.
7 E as espigas miúdas devoravam as sete espigas grandes e cheias. Então, acordou Faraó, e eis que era um sonho.
8 Tât ang ôi, kađăch Pharaon geh nau rvê hô ngăn ta nuih n'hâm păng ri, păng kuăl dâng lĕ bunuyh geh nau blao mân, ndrel ma bu n'hŭm ta bri Êsip ri ăn văch lĕ, jêh ri păng mbơh nkoch nau mbơi păng nây ma bu, yơn ma mâu geh ôh du huê bunuyh dơi rblang nau mbơi i nây.
8 E aconteceu que, pela manhã, o seu espírito perturbou-se, e enviou e chamou todos os adivinhadores do Egito e todos os seus sábios; e Faraó contou-lhes os seus sonhos, mas ninguém havia que os interpretasse a Faraó.
9 Dôl nây kôranh i ndjôt ngôr ndrănh, lah ma kađăch Pharaon: “Nar dja gâp lĕ kah gĭt nôk gâp tih nơh.
9 Então, falou o copeiro-mor a Faraó, dizendo: Dos meus pecados me lembro hoje.
10 Nôk kađăch ji nuih ma bar hê hên nơh, đă bu nhŭp gâp, ndrel ma kôranh ndjôt nŭmpăng krŭng ta trôm ndrung kôranh mât njrăng kađăch.
10 Estando Faraó mui indignado contra os seus servos e pondo-me sob prisão na casa da guarda, a mim e ao padeiro-mor,
11 Lĕ bar hê hên geh nau mbơi ta du măng dơm, yơn ma ta nau mbơi hên nây geh nau khlay êng băl.
11 então, sonhamos um sonho na mesma noite, eu e ele, cada um conforme a interpretação do seu sonho sonhamos.
12 Ta trôm ndrung nây geh du huê bu klô ndăm phung Hêbrơ, păng jêng bunuyh dâk ma kôranh mât njrăng kađăch, hên nkoch nau mbơi hên nây ma păng, jêh ri păng sơm rblang ăn ma hên, tâng nau hên mbơi du huê du huê nây.
12 E estava ali conosco um jovem hebreu, servo do capitão da guarda, e contamos-lhos, e interpretou-nos os nossos sonhos, a cada um interpretou conforme o seu sonho.
13 Tât bơh kơi nây jêng di kơt nau păng lah ma hên ngăn, gâp dja kađăch ăn jan kar tay kơt bơh ntơm, jêh ri kôranh ndjôt nŭmpăng kađăch đă bu yông ko”.
13 E como ele nos interpretou, assim mesmo foi feito: a mim me fez tornar ao meu estado, e a ele fez enforcar.
14 Jêh ri kađăch Pharaon đă bu hăn sŏ Yôsep nây ro. Bu nglôh păng bơh trôm ndrung ri, păng poyh têp, tơh kho ao, jêh ri hăn tâm mâp ma Pharaon.
14 Então, enviou Faraó e chamou a José, e o fizeram sair logo da cova; e barbeou-se, e mudou as suas vestes, e veio a Faraó.
15 Pharaon lah ma Yôsep: “Gâp geh nau mbơi, tih ma mâu geh ôh du huê bunuyh dơi sơm rblang. Yơn ma gâp tăng may dơi sơm rblang, lah may tăng bu nkoch mbơi nây ma may”.
15 E Faraó disse a José: Eu sonhei um sonho, e ninguém há que o interprete; mas de ti ouvi dizer que, quando ouves um sonho, o interpretas.
16 Yôsep lah ma Pharaon nây: “Mâu di gâp ôh dơi sơm rblang, geh du huê Kôranh Brah dơm dơi, păng mra mbơh nau ueh ăn ma may kađăch”.
16 E respondeu José a Faraó, dizendo: Isso não está em mim; Deus dará resposta de paz a Faraó.
17 Jêh ri Pharaon mbơh ma Yôsep: “Gâp mbơi kơt nđa: Gâp dâk kêng meng dak rlai ri.
17 Então, disse Faraó a José: Eis que em meu sonho estava eu em pé na praia do rio.
18 Dô ma geh pơh ơ̆ ndrôk me, lây lây ueh ngăn, lôh bơh dak rlai ri, hao sa ja ta ndrĭch dja.
18 E eis que subiam do rio sete vacas gordas de carne e formosas à vista e pastavam no prado.
19 Jêh ri geh pơh ơ̆ ndrôk me jât, lôh tă bơh dak rlai ri đŏng, dŭt rgây rgây rum grum ngăn, say ntô ndrel ma nting dơm, gâp mâu ôh prot mâp say ndrôk dŭt djơh kơt nây ta bri Êsip dja.
19 E eis que outras sete vacas subiam após estas, muito feias à vista e magras de carne; não tenho visto outras tais, quanto à fealdade, em toda a terra do Egito.
20 Ndrôk me phung dŭt rgây rgây rum grum nây, păng sa lơi lĕ phiao ndrôk i lây lây lôh lor i ri.
20 E as vacas magras e feias comiam as primeiras sete vacas gordas;
21 Ndrôk me phung dŭt rgây nây, bol lah păng sa ndrôk me phung lây lĕ phiao kađôi đŏng, hôm e rgây kơt ơm đŏng ndrôk me phung dŭt rgây nây, jêh ri gâp kah pruh.
21 e entravam em suas entranhas, mas não se conhecia que houvessem entrado em suas entranhas, porque o seu aspecto era feio como no princípio. Então, acordei.
22 Jêh ri gâp mbơi tay du tơ̆ jât, say nkong ba pơh rkŭm, play săk rkŭm ngăn, i tơm păng du tơm dơm.
22 Depois, vi em meu sonho, e eis que de um mesmo pé subiam sete espigas cheias e boas.
23 Jêh ri geh đŏng nkong ba pơh rkŭm jât, lôh bơh kơi, tih ma ba i nây khât bu tôh lĕ phiao, yor ma geh sial de pôh.
23 E eis que sete espigas secas, miúdas e queimadas do vento oriental brotavam após elas.
24 Lŏng ba nsiăp nây, sa lơi ba săk rnglay lĕ phiao. Gâp lĕ mbơh nkoch đŏng nau mbơi gâp dja ma mpôl bu n'hŭm, yơn ma mâu geh ôh du huê bunuyh dơi sơm rblang ăn ma gâp”.
24 E as sete espigas miúdas devoravam as sete espigas boas. E eu disse-o aos magos, mas ninguém houve que mo interpretasse.
25 Yôsep lah ma kađăch Pharaon: “Nau may mbơi nây kađăch, geh nau khlay nguai dơm, Kôranh Brah mbơh nkoch ăn ma may gĭt moh nau Păng ŭch jan.
25 Então, disse José a Faraó: O sonho de Faraó é um só; o que Deus há de fazer, notificou-o a Faraó.
26 Ntil nau khlay ndrôk me pơh ơ̆ lây lây i nây, jêng pơh năm, jêh ri ba pơh rkŭm săk rnglay i nây, jêng pơh năm đŏng, lĕ bar mbơi dja jêng geh nau khlay nguai dơm.
26 As sete vacas formosas são sete anos; as sete espigas formosas também são sete anos; o sonho é um só.
27 Ntil nau khlay ndrôk me lôh bơh kơi dŭt rgây ngăn i nây, jêng pơh năm, jêh ri ntil nau khlay ba nsiăp yor ma sial ban i nây, jêng geh nau ji ngot kuŏng jŏ pơh năm đŏng.
27 E as sete vacas magras e feias à vista, que subiam depois delas, são sete anos, como as sete espigas miúdas e queimadas do vento oriental; serão sete anos de fome.
28 Ơ kađăch, di kơt nau gâp lĕ jêh mbơh ma may nơh ngăn, Kôranh Brah mbơh nkoch ăn ma may gĭt moh nau Păng ŭch jan.
28 Esta é a palavra que tenho dito a Faraó; o que Deus há de fazer, mostrou-o a Faraó.
29 Hôm pơh năm, lam bri Êsip dja geh piăng ba ŏk rmeh ler ngăn.
29 E eis que vêm sete anos, e haverá grande fartura em toda a terra do Egito.
30 Jêh ri pơh năm jât năp jât, geh nau ji ngot kuŏng ngăn, dâng lĕ phung ƀon lan ta bri Êsip mra chuêl lĕ phiao nau geh ŏk rmeh ta khân păng nây nơh, yorlah nau ji ngot kuŏng i nây lơh djơh ma bri khân păng ăn hêng lĕ phiao.
30 E, depois deles, levantar-se-ão sete anos de fome, e toda aquela fartura será esquecida na terra do Egito, e a fome consumirá a terra;
31 Phung ƀon lan chuêl lĕ phiao nau geh ŏk rmeh ta bri khân păng nơm, yorlah nau ji ngot i nây lĕ dŭt hô ir ngăn.
31 e não será conhecida a abundância na terra, por causa daquela fome que haverá depois, porquanto será gravíssima.
32 Dâng may mbơi bar tơ̆ ngăn dja, yorlah lĕ Kôranh Brah ndrăp jan ngăn nau dja, Păng jan gơnh gơnh ro.
32 E o sonho foi duplicado duas vezes a Faraó é porque esta coisa é determinada de Deus, e Deus se apressa a fazê-la.
33 Aƀaơ ri nđa dôh kađăch: May joi du huê bunuyh geh nau mân gĭt blao, ăn păng jan kôranh mât uănh ta bri Êsip dja.
33 Portanto, Faraó se proveja agora de um varão inteligente e sábio e o ponha sobre a terra do Egito.
34 Jêh ri may joi bunuyh êng đŏng, gay ma rhuăt ndơ du kô̆ tâm prăm, dôl bri dak geh ba ŏk rmeh tâm pơh năm jât năp dja.
34 Faça isso Faraó, e ponha governadores sobre a terra, e tome a quinta parte da terra do Egito nos sete anos de fartura.
35 May ăn phung i nây rgum dâng lĕ piăng ba dôl bri dak geh ŏk rmeh tâm pơh năm dja, tôh prăp ta trôm jay ăp ƀon, jêh ri may nơm đă bu mât rƀây dâng lĕ ndơ nây.
35 E ajuntem toda a comida destes bons anos, que vêm, e amontoem trigo debaixo da mão de Faraó, para mantimento nas cidades, e o guardem.
36 Piăng ba i nây prăp ma dŏng dôl bri dak geh nau ji ngot kuŏng pơh năm ta bri Êsip, gay ma lơi ôh ăn phung ƀon lan khât huăr ji ngot ”.
36 Assim, será o mantimento para provimento da terra, para os sete anos de fome que haverá na terra do Egito; para que a terra não pereça de fome.
37 Nau Yôsep ngơi nây jêng di ma nuih n'hâm kađăch Pharaon ngăn, ndrel ma dâng lĕ mpôl kôranh păng đŏng.
37 E esta palavra foi boa aos olhos de Faraó e aos olhos de todos os seus servos.
38 Jêh ri Pharaon lah ma mpôl kôranh păng: “Mâu hôm geh bunuyh êng rlao ma păng dja, geh huêng Kôranh Brah gŭ ta păng”.
38 E disse Faraó a seus servos: Acharíamos um varão como este, em quem haja o Espírito de Deus?
39 Pharaon lah ma Yôsep: “Kôranh Brah lĕ mbơh ăn ma may gĭt nau dja, lah ndri mâu hôm geh ôh bunuyh êng ma geh nau mân gĭt blao kơt may đŏng.
39 Depois, disse Faraó a José: Pois que Deus te fez saber tudo isto, ninguém há tão inteligente e sábio como tu.
40 Gâp ăn may mât uănh ta bri Êsip dja, ndrel ma dâng lĕ phung ƀon lan gâp, khân păng iăt dadê nau may đă. Dâng gâp kuŏng rlao may, yorlah gâp gŭ ta rnơl kađăch”.
40 Tu estarás sobre a minha casa, e por tua boca se governará todo o meu povo; somente no trono eu serei maior que tu.
41 Pharaon lah tay ma Yôsep: “Aƀaơ ri gâp ăn may dơi mât uănh dâng lĕ ta bri Êsip dja”.
41 Disse mais Faraó a José: Vês aqui te tenho posto sobre toda a terra do Egito.
42 Jêh ri Pharaon drih rgên tra bơh ti păng nơm ri, ndok ta ti Yôsep, sŏ ao dŭt ueh sơm nsoh ma Yôsep ri đŏng, ndrel ma sŏ rse mayh văn ta tong ko Yôsep ri jât.
42 E tirou Faraó o anel da sua mão, e o pôs na mão de José, e o fez vestir de vestes de linho fino, e pôs um colar de ouro no seu pescoço.
43 Păng ăn Yôsep ncho rdeh seh kađăch, ncho groi bơh kơi păng nơm ri, jêh ri geh bu nter lah: “Chon kô mŏk mbah păng!” Kơt ndri nau kađăch Pharaon ăn Yôsep dơi mât uănh dâng lĕ ta bri Êsip nây.
43 E o fez subir no segundo carro que tinha, e clamavam diante dele: Ajoelhai. Assim, o pôs sobre toda a terra do Egito.
44 Pharaon lah tay ma Yôsep: “Gâp dja kađăch Pharaon, dâng lĕ bunuyh lam bri Êsip dja, lah mâu lôh nau tă bơh may, bu mâu dơi ôh jan du ntil ndơ”.
44 E disse Faraó a José: Eu sou Faraó; porém sem ti ninguém levantará a sua mão ou o seu pé em toda a terra do Egito.
45 Kađăch Pharaon tê̆ rnha mhe ăn ma Yôsep «Săpnat-Phanah», jêh ri păng sơm ôp du huê bu ur rnha Ahnat, kon Phôthiphêra bunuyh jan brah ta ƀon Ôn, gay ma nđăp đah Yôsep. Dôl nây Yôsep hăn nsong uănh ta bri Êsip.
45 E chamou Faraó o nome de José Zafenate-Paneia e deu-lhe por mulher a Asenate, filha de Potífera, sacerdote de Om; e saiu José por toda a terra do Egito.
46 Yôsep lĕ geh 30 năm, nôk păng hăn tâm mâp đah kađăch Pharaon, jêh ri păng lôh bơh kađăch Pharaon nây, hăn nsong lam ntŭk ta bri Êsip ri.
46 E José era da idade de trinta anos quando esteve diante da face de Faraó, rei do Egito. E saiu José da face de Faraó e passou por toda a terra do Egito.
47 Nôk pơh năm nây, ta bri Êsip geh piăng ba ŏk rmeh ngăn.
47 E a terra produziu nos sete anos de fartura a mãos-cheias.
48 Yôsep hăn rgum piăng ba dâng lĕ piăng ba ta bri Êsip ri, nôk piăng ba geh ŏk rmeh ta pơh năm nây, păng tôh piăng ba bơh mir jŭm ƀon rŏ ăp ƀon nây.
48 E ajuntou todo o mantimento dos sete anos que houve na terra do Egito; e guardou o mantimento nas cidades, pondo nas cidades o mantimento do campo que estava ao redor de cada cidade.
49 Yôsep rgum piăng ba dŭt ŏk ngăn, tâm ban ma choyh rŏ dak văch dak văr, n'ho ma mâu hôm ôh dăng kơp đŏng.
49 Assim, ajuntou José muitíssimo trigo, como a areia do mar, até que cessou de contar, porquanto não havia numeração.
50 Nôk năm ê hŏ tât nau ji ngot kuŏng i nây, Yôsep, ndrel ma ur păng rnha Ahnat lĕ geh kon bu klô bar hê, ur păng nây i kon Phôthiphêra i bunuyh jan brah ta ƀon Ôn.
50 E nasceram a José dois filhos (antes que viesse o ano de fome), que lhe deu Asenate, filha de Potífera, sacerdote de Om.
51 Yôsep tê̆ rnha ma kon bôk dak păng nây «Manasê», yorlah păng lah: “Lĕ Kôranh Brah jan ăn gâp chuêl lĕ phiao nau jêr jŏt ta gâp, ndrel ma chuêl lĕ phiao bơh ndŭl mpôl gâp nơm đŏng”. «Manasê», nteh ta nau ngơi Hêbrơ, tâm ban ma nau «Ăn chuêl».
51 E chamou José o nome do primogênito Manassés, porque disse: Deus me fez esquecer de todo o meu trabalho e de toda a casa de meu pai.
52 Păng tê̆ rnha ma kon tŏl bar «Êpraim», yorlah păng lah: “Lĕ Kôranh Brah ăn geh kon ma gâp, ntŭk gâp geh nau jêr dja”. «Êpraim», nteh ta nau ngơi Hêbrơ, tâm ban ma nau «Ăn geh kon».
52 E o nome do segundo chamou Efraim, porque disse: Deus me fez crescer na terra da minha aflição.
53 Pơh năm nau geh ŏk rmeh ta bri Êsip nây lĕ lôch jêh,
53 Então, acabaram-se os sete anos de fartura que havia na terra do Egito,
54 jêh ri ntơm geh nau ji ngot kuŏng pơh năm, kơt nau Yôsep lĕ lah nơh ngăn. Dâng lĕ bri dak êng geh nau ji ngot kuŏng dadê, hôm ta bri Êsip i ri dơm hôm geh ndơ sông sa.
54 e começaram a vir os sete anos de fome, como José tinha dito; e havia fome em todas as terras, mas em toda a terra do Egito havia pão.
55 Tât phung ƀon lan ta bri Êsip ntơm mâu geh ndơ sông sa, jêh ri khân păng leo băl hăn dăn piăng ba ta kađăch Pharaon, păng lah ma phung ƀon lan nây: “Khân may hăn mâp Yôsep ri dô, iăt moh nau păng đă”.
55 E, tendo toda a terra do Egito fome, clamou o povo a Faraó por pão; e Faraó disse a todos os egípcios: Ide a José; o que ele vos disser fazei.
56 Dôl nây nau ji ngot kuŏng lĕ lam bri Êsip ngăn. Yôsep pơk dâng lĕ jay ba rŏ ƀon êng êng ro, gay ma tăch ba ăn ma phung ƀon lan Êsip, yorlah nau ji ngot kuŏng i nây lơ ma hô ngăn ta bri Êsip ri.
56 Havendo, pois, fome sobre toda a terra, abriu José tudo em que havia mantimento e vendeu aos egípcios; porque a fome prevaleceu na terra do Egito.
57 Bunuyh dâng lĕ bri hăn rvăt ba Yôsep ta bri Êsip ri dadê, yorlah nau ji ngot kuŏng i nây lơ ma hô lam neh ntu dja ngăn.
57 E todas as terras vinham ao Egito, para comprar de José, porquanto a fome prevaleceu em todas as terras.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?