Gênesis 31
CMO vs ARIB
1 Jêh ri Yakôp tăng phung kon bu klô Laƀan tâm lah: “Lĕ Yakôp sŏ nsiăn drăp ndơ bơ̆ bân. Păng ndrŏng ŏk drăp ndơ nây tă bơh drăp ndơ bơ̆ bân”.
1 Jacó, entretanto, ouviu as palavras dos filhos de Labão, que diziam: Jacó tem levado tudo o que era de nosso pai, e do que era de nosso pai adquiriu ele todas estas, riquezas.
2 Yakôp say Laƀan mâu hôm ôh lăng mbơh ngơi ma păng.
2 Viu também Jacó o rosto de Labão, e eis que não era para com ele como dantes.
3 Jêh ri Brah Yêhôva lah ma păng: “May plơ̆ sât hŏm ta bri u che may nơm, ta ndŭl mpôl may nơm ri, Gâp mra gŭ ndrel may”.
3 Disse o Senhor, então, a Jacó: Volta para a terra de teus pais e para a tua parentela; e eu serei contigo.
4 Jêh ri Yakôp đă bu hăn kuăl Rachel, ndrel ma Lêa, hăn gŭ ndrel păng ta ntŭk chiăp be biăp ta ndrĭch ri.
4 Pelo que Jacó mandou chamar a Raquel e a Léia ao campo, onde estava o seu rebanho,
5 Yakôp lah ma bar hê ur păng nây: “Lĕ gâp say bơ̆ khân ay mâu hôm ôh lăng mbơh ngơi ma gâp kơt bơh ntơm nơh, yơn ma Kôranh Brah i bơ̆ gâp yơk mbah lĕ gŭ ndrel gâp.
5 e lhes disse: vejo que o rosto de vosso pai para comigo não é como anteriormente; porém o Deus de meu pai tem estado comigo.
6 Khân ay lĕ gĭt đŏng gâp gŭ jan kar ăn ma bơ̆ khân ay, lĕ bơh brăt suan gâp ngăn.
6 Ora, vós mesmas sabeis que com todas as minhas forças tenho servido a vosso pai.
7 Yơn ma bơ̆ khân ay păng ndơm mƀrôh gâp, păng ngơi mplăch ndơ nkhôm ma gâp lĕ jât tơ̆. Yơn ma Kôranh Brah mâu ôh ăn păng jan djơh ma gâp.
7 Mas vosso pai me tem enganado, e dez vezes mudou o meu salário; Deus, porém, não lhe permitiu que me fizesse mal.
8 Lah bơ̆ khân ay lah: «Dâng lĕ mpômpa (siŭm) i geh rvanh rŭk lŭk dơm, jêng ndơ nkhôm ma ăn ƀe dadê», jêh ri dâng lĕ mpômpa (siŭm) tât ma deh kon geh rvanh rŭk lŭk dadê ro, lah bơ̆ khân ay lah: «Dâng lĕ mpômpa (siŭm) i geh rvanh mpor dơm, jêng ndơ nkhôm ma ăn ƀe dadê», jêh ri tât ma deh kon geh rvanh mpor dadê đŏng.
8 Quando ele dizia assim: Os salpicados serão o teu salário; então todo o rebanho dava salpicados. E quando ele dizia assim: Os listrados serão o teu salário, então todo o rebanho dava listrados.
9 Kơt ndri Kôranh Brah sŏ mpômpa (siŭm) bơ̆ khân ay ăn ma gâp.
9 De modo que Deus tem tirado o gado de vosso pai, e mo tem dado a mim.
10 Nôk khay tâm jơng mpômpa (siŭm), geh du măng gâp mbơi say be nkuŏng jơng be me, ta nây be nkuŏng geh rvanh mpor, ndrel ma geh rvanh rŭk lŭk dadê.
10 Pois sucedeu que, ao tempo em que o rebanho concebia, levantei os olhos e num sonho vi que os bodes que cobriam o rebanho eram listrados, salpicados e malhados.
11 Jêh ri tông păr Kôranh Brah kuăl gâp: «Hơi Yakôp!” Gâp ơh: «Moh ndơ».
11 Disse-me o anjo de Deus no sonho: Jacó! Eu respondi: Eis-me aqui.
12 Tông păr nây lah: «May uănh nây! Dâng lĕ be nkuŏng jơng be me, ta nây be nkuŏng geh rvanh mpor, ndrel ma rvanh rŭk lŭk dadê, yorlah Gâp lĕ say nau Laƀan de jan ma may.
12 Prosseguiu o anjo: Levanta os teus olhos e vê que todos os bodes que cobrem o rebanho são listrados, salpicados e malhados; porque tenho visto tudo o que Labão te vem fazendo.
13 Gâp dja Kôranh Brah i nhhơ săk ma may ta ƀon Ƀêtel, ntŭk may tŏ dak ngi ta n'gŏng lŭ nây nơh, nđâp ma may ton ma Gâp đŏng. Aƀaơ dja may dâk lôh bơh bri dak dja hŏm, plơ̆ sât ta ntŭk bri dak deh may nơm ri nơh»”.
13 Eu sou o Deus de Betel, onde ungiste uma coluna, onde me fizeste um voto; levanta-te, pois, sai-te desta terra e volta para a terra da tua parentela.
14 Rachel, ndrel ma Lêa ơh ma Yakôp: “Bơ̆ hên păng mâu geh ôh ăn drăp ndơ khlay ma ndrây ăn ma hên.
14 Então lhe responderam Raquel e Léia: Temos nós ainda parte ou herança na casa de nosso pai?
15 Păng lĕ kơp hên jêng tâm ban ma phung bu năch đŏng, păng tâm ban ma tăch hên, jêh ri drăp ndơ i may lĕ jan kar ma păng yor ma hên, păng sŏ ma păng nơm dơm.
15 Não somos tidas por ele como estrangeiras? pois nos vendeu, e consumiu todo o nosso preço.
16 Dâng lĕ drăp ndơ Kôranh Brah de ăn ma may sŏ tă bơh bơ̆ hên, jêng drăp ndơ ma hên, ndrel ma phung oh kon hên. Lah ndri may jan hŏm moh ndơ Kôranh Brah de đă ma may”.
16 Toda a riqueza que Deus tirou de nosso pai é nossa e de nossos filhos; portanto, faze tudo o que Deus te mandou.
17 Jêh ri Yakôp dâk hăn, păng ăn ur ăn kon păng ncho seh samô,
17 Levantou-se, pois, Jacó e fez montar seus filhos e suas mulheres sobre os camelos;
18 jêh ri păng veng dâng lĕ mpômpa (siŭm) phung păng nơm, nđâp ma ndjôt leo dâng lĕ drăp ndơ păng geh dôl păng gŭ ta bri Pađan-Aram nây nơh, gay ma plơ̆ sât ta Isăk bơ̆ păng nơm ta bri Kanan ri.
18 e levou todo o seu gado, e toda a sua fazenda, que havia adquirido, o gado que possuía, que havia adquirido em Padã-Arã, a fim de ir ter com Isaque, seu pai, à terra de Canaã.
19 Dôl nây Laƀan ndŭt hăn koh rsau be biăp păng nơm, jêh ri Rachel ntŭng lĕ phiao rup brah bơ̆ păng ta jay ri đŏng.
19 Ora, tendo Labão ido tosquiar as suas ovelhas, Raquel furtou os ídolos que pertenciam a seu pai.
20 Yakôp nchuăt ntŭng ma Laƀan phung Aram nây, păng mâu ôh mbơh ăn Laƀan gĭt.
20 Jacó iludiu a Labão, o arameu, não lhe fazendo saber que fugia;
21 Yakôp ndjôt leo lĕ phiao dâng lĕ drăp ndơ păng geh. Păng hăn glăt dak rlai Ơprat, hăn let jât yôk bri Kalat ri.
21 e fugiu com tudo o que era seu; e, levantando-se, passou o Rio, e foi em direção à montanha de Gileade.
22 Tât lĕ pe nar, geh bu hăn mbơh ma Laƀan nau Yakôp lĕ nchuăt nây.
22 Ao terceiro dia foi Labão avisado de que Jacó havia fugido.
23 Jêh ri Laƀan leo ndŭl mpôl păng hăn tâng Yakôp, khân păng tâng pơh nar, ri mơ dâng ban ta yôk Kalat ri.
23 Então, tomando consigo seus irmãos, seguiu atrás de Jacó jornada de sete dias; e alcançou-o na montanha de Gileade.
24 Yơn ma Kôranh Brah hăn mbơh ma Laƀan phung Aram nây ta nau mbơi ta nôk măng, Păng lah: “May njrăng hŏ, may lơi ôh dah ma ngơi ma Yakôp, bol lah nau ueh, mâu lah nau djơh”.
24 Mas Deus apareceu de noite em sonho a Labão, o arameu, e disse-lhe: Guardate, que não fales a Jacó nem bem nem mal.
25 Laƀan tâng ban Yakôp, nôk Yakôp lĕ gŭ rdŏk chun bok ta kalơ yôk bri Kalat ri, Laƀan, ndrel ma ndŭl mpôl păng gŭ rdŏk chun bok ta kalơ yôk Kalat ri đŏng.
25 Alcançou, pois, Labão a Jacó. Ora, Jacó tinha armado a sua tenda na montanha; armou também Labão com os seus irmãos a sua tenda na montanha de Gileade.
26 Laƀan lah Yakôp: “Moh dâng ƀe jan kue nchuăt ntŭng ma gâp? Rdu kon sau gâp, tâm ban ma bu nhŭp veng bơh ntŭk tâm lơh tâm sreh nây, moh dâng ƀe jan kơt nây?
26 Então disse Labão a Jacó: Que fizeste, que me iludiste e levaste minhas filhas como cativas da espada?
27 Moh dâng ƀe nchuăt ntŭng ma gâp kơt nây, mâu mbơh ăn gâp gĭt? Lah gâp gĭt, gâp njŭn khân ƀe ma nau răm maak, nđâp ma mprât ma mprơ, nđâp ma goh gong goh gŏr, goh gong rêng ngăn ro.
27 Por que fizeste ocultamente, e me iludiste e não mo fizeste saber, para que eu te enviasse com alegria e com cânticos, ao som de tambores e de harpas;
28 Moh ƀe mâu ăn gâp chŭm gâp ntĭnh kon sau gâp? Ƀe jan kơt nây jêng rluk mâl ngăn.
28 Por que não me permitiste beijar meus filhos e minhas filhas? Ora, assim procedeste nesciamente.
29 Gâp geh nau dơi lơh khân ƀe, yơn ma Kôranh Brah i bơ̆ ƀe yơk mbah lĕ Păng buay gâp a măng nơh, Păng lah: «May njrăng hŏ, may lơi ôh dah ma ngơi ma Yakôp, bol lah nau ueh, mâu lah nau djơh».
29 Está no poder da minha mão fazer-vos o mal, mas o Deus de vosso pai falou-me ontem à noite, dizendo: Guarda-te, que não fales a Jacó nem bem nem mal.
30 Aƀaơ dja lah ƀe nchuăt yor ma mâu djăng bơ̆ mâu chrao vă, lah ndri moh dâng ƀe ntŭng nđâp ma rup brah gâp?”
30 Mas ainda que quiseste ir embora, porquanto tinhas saudades da casa de teu pai, por que furtaste os meus deuses?
31 Yakôp ơh ma Laƀan: “Dâng gâp jan kơt nđa, yorlah gâp klach ƀe sŏ pit oh kon ƀe nơm tă bơh gâp.
31 Respondeu-lhe Jacó: Porque tive medo; pois dizia comigo que tu me arrebatarias as tuas filhas.
32 Lŏng rup brah ƀe ri, lah ƀe say ta bu moh, iăt ma nkhât bunuyh i nây. Ƀe nsơr joi ăp bunuyh ta năp băl mpôl ƀe nây dô, lah say geh ndơ ƀe, ƀe sŏ sât dô”. Yơn ma Yakôp mâu ôh gĭt lah lĕ Rachel de ndjôt ntŭng rup brah ri.
32 Com quem achares os teus deuses, porém, esse não viverá; diante de nossos irmãos descobre o que é teu do que está comigo, e leva-o contigo. Pois Jacó não sabia que Raquel os tinha furtado.
33 Jêh ri Laƀan lăp ta chun Yakôp, lăp ta chun Lêa, ndrel ma lăp ta chun bunuyh sơm kơl jan kar ma Lêa, Rachel, joi ndơ nây mâu say ôh. Laƀan lôh bơh chun Lêa ri, lăp ta chun Rachel.
33 Entrou, pois, Labão na tenda de Jacó, na tenda de Léia e na tenda das duas servas, e não os achou; e, saindo da tenda de Léia, entrou na tenda de Raquel.
34 Rachel sŏ dâng lĕ rup brah i nây, păng pôn ta dŭr seh samô ri, jêh ri păng nơm gŭ bơh lơ. Laƀan joi lam chun nây, joi mâu ôh say ndơ.
34 Ora, Raquel havia tomado os ídolos e os havia metido na albarda do camelo, e se assentara em cima deles. Labão apalpou toda a tenda, mas não os achou.
35 Rachel mbơh ma bơ̆ păng: “Lơi ta bơ̆ klăp ndăng ma gâp, gâp mâu dâk ta năp may, gâp mâu dơi dâk, yorlah gâp mâu ueh săk”. Kơt ndri păng joi rup brah i nây, yơn ma mâu ôh say.
35 E ela disse a seu pai: Não se acenda a ira nos olhos de meu senhor, por eu não me poder levantar na tua presença, pois estou com o incômodo das mulheres. Assim ele procurou, mas não achou os ídolos.
36 Yakôp ji nuih ngăn, păng lah Laƀan: “Moh dôih gâp, moh ndơ tih ta gâp dâng ƀe tâng gâp nđâp ma nuih?
36 Então irou-se Jacó e contendeu com Labão, dizendo: Qual é a minha transgressão? qual é o meu pecado, que tão furiosamente me tens perseguido?
37 Dôl ƀe nsơr rhi ndơ gâp, moh ƀă ƀe say ndơ ƀe ta phung hên? Lŏng ƀe nhhơ ăn ma băl mpôl gâp say, nhhơ ăn ma băl mpôl ƀe say ta dja, gay ma ăn phung khân păng nây sơm phat dôih ma bar hê bân.
37 Depois de teres apalpado todos os meus móveis, que achaste de todos os móveis da tua casar. Põe-no aqui diante de meus irmãos e de teus irmãos, para que eles julguem entre nós ambos.
38 Lĕ 20 năm, gâp gŭ ndrel ƀe, dâng lĕ be biăp me, ndrel ma be me ƀe, mâu geh ôh du mlŏm rlêh kon, be biăp nkuŏng ƀe du mlŏm gâp mâu hŏ geh sa đŏng.
38 Estes vinte anos estive eu contigo; as tuas ovelhas e as tuas cabras nunca abortaram, e não comi os carneiros do teu rebanho.
39 Lah geh mpômpa (siŭm) bri kăp sa, ƀe hôm đă gâp trŏ, mâu ôh ăn gâp ndjôt mpômpa (siŭm) khât nây ndơ̆ ăn ƀe ma say dơm, lah geh bu ntŭng nôk nar, mâu lah nôk măng, ƀe đă gâp trŏ dadê, gâp trŏ ăn ƀe mro.
39 Não te trouxe eu o despedaçado; eu sofri o dano; da minha mão requerias tanto o furtado de dia como o furtado de noite.
40 Kơt nđa ngăn nau gâp nsrôyh, nôk nar ma dôh nar, nôk măng ma nđik, ndrel ma rngeh măng găng măt ngăn.
40 Assim andava eu; de dia me consumia o calor, e de noite a geada; e o sono me fugia dos olhos.
41 Gâp gŭ ndrel ƀe jŏ 20 năm, gâp jan kar ma ƀe 14 năm, gay ma geh sŏ kon bu ur ƀe bar hê nây, jêh ri prao năm jât gay ma geh mpômpa (siŭm) phung. Yơn ma ndơ nkhôm gâp nây, ƀêng ma ngơi mplăch jât tơ̆ ngăn.
41 Estive vinte anos em tua casa; catorze anos te servi por tuas duas filhas, e seis anos por teu rebanho; dez vezes mudaste o meu salário.
42 Lah mâu geh Kôranh Brah i che gâp yơk mbah, i bơ̆ gâp klach yơk nây gŭ ndrel gâp, ƀe ăn gâp sât mpang ti dơm ngăn ro. Kôranh Brah lĕ say ndơ jêr ta gâp, kơt ndri dâng a măng nơh Păng lah ƀe”.
42 Se o Deus de meu pai, o Deus de Abraão e o Temor de Isaque não fora por mim, certamente hoje me mandarias embora vazio. Mas Deus tem visto a minha aflição e o trabalho das minhas mãos, e repreendeu-te ontem à noite.
43 Laƀan lah ma Yakôp: “Phung bu ur dja kon gâp dadê, dâng lĕ phung kon se dja sau gâp dadê, dâng lĕ mpômpa (siŭm) dja mpômpa (siŭm) gâp, ndrel ma dâng lĕ ndơ ƀe say ta dja ndơ gâp dadê, nar dja gâp mâu ôh dăn sŏ kon bu ur gâp, gâp mâu ôh dăn sŏ sau gâp khân păng bă nây.
43 Respondeu-lhe Labão: Estas filhas são minhas filhas, e estes filhos são meus filhos, e este rebanho é meu rebanho, e tudo o que vês é meu; e que farei hoje a estas minhas filhas, ou aos filhos que elas tiveram?
44 Lah ndri nar dja ăn bân jan nau tâm rnglăp băl, nđâp ma jan ndơ mbên ăn ma hôm kah gĭt”.
44 Agora pois vem, e façamos um pacto, eu e tu; e sirva ele de testemunha entre mim e ti.
45 Jêh ri Yakôp sŏ du mlŏm lŭ, păng rdŏk jan n'gŏng ta ri.
45 Então tomou Jacó uma pedra, e a erigiu como coluna.
46 Păng lah ma băl mpôl păng: “Khân ay may bun lŭ hŏm”. Khân păng dônh lŭ bun rdŭl, jêh ri leo băl gŭ sông ta meng nây.
46 E disse a seus irmãos: Ajuntai pedras. Tomaram, pois, pedras e fizeram um montão, e ali junto ao montão comeram.
47 Laƀan kuăl ntŭk nây rnha: «Yêkar-Sahađutha», yơn ma Yakôp kuăl ntŭk nây rnha: «Kalêt».
47 Labão lhe chamou Jegar-Saaduta, e Jacó chamou-lhe Galeede.
48 Jêh ri Laƀan lah: “Nar dja bân sŏ lŭ dja jan ndơ mbên ƀe ndrel gâp.” Kơt ndri dâng bu kuăl lŭ i bun nây rnha «Kalêt», geh nau khlay lah «Bun lŭ năk say năk tăng».
48 Disse, pois, Labão: Este montão é hoje testemunha entre mim e ti. Por isso foi chamado Galeede;
49 Yơn ma bu kuăl «Mihpa», đŏng, geh nau khlay lah «Chuanh nkơng ma ntŭk njrăng», yorlah Laƀan lah: “Dăn Brah Yêhôva njrăng ƀe ndrel gâp, dôl bân gŭ tâm ƀah ngai.
49 e também Mizpá, porquanto disse: Vigie o Senhor entre mim e ti, quando estivermos apartados um do outro.
50 Lah ƀe jan djơh ma kon bu ur gâp, mâu lah sŏ ur êng nôk khân păng hôm rêh, bol lah khân păng mâu geh ndŭl mpôl gŭ ndrel kađôi, hôm geh Kôranh Brah đŏng say, yorlah Păng i lĕ gĭt say nau bân lĕ tâm rnglăp ta dja”.
50 Se afligires as minhas filhas, e se tomares outras mulheres além das minhas filhas, embora ninguém esteja conosco, lembra-te de que Deus é testemunha entre mim e ti.
51 Laƀan ngơi tay ma Yakôp: “Uănh dja yơ̆, lŭ bun dja, ndrel ma n'gŏng lŭ dja lĕ gâp tê̆ ta nklang n'gul vah vang ƀe ma gâp.
51 Disse ainda Labão a Jacó: Eis aqui este montão, e eis aqui a coluna que levantei entre mim e ti.
52 Lŭ bun dja, ndrel ma n'gŏng lŭ dja jêng ndơ mbên ma nau bân lĕ tâm rnglăp ăn ma nkah tôr bân, gâp mâu ôh mra hăn rlao bơh đah lŭ dja gay ma lơh ƀe, ƀe kŏ mâu đŏng mra hăn rlao bơh đah lŭ dja gay ma lơh gâp.
52 Seja este montão testemunha, e seja esta coluna testemunha de que, para mal, nem passarei eu deste montão a ti, nem passarás tu deste montão e desta coluna a mim.
53 Dăn Kôranh Brah i Abrahăm, i Nahôr, nđâp ma i bơ̆ khân păng yơk mbah nây, sơm phat dôih ăn ma bân”. Jêh ri Yakôp ton đŏng, ta rnha Kôranh Brah i Isăk i bơ̆ păng klach yơk ri păng ton.
53 O Deus de Abraão e o Deus de Naor, o Deus do pai deles, julgue entre nós. E jurou Jacó pelo Temor de seu pai Isaque.
54 Yakôp nhhơr ndơ jan brah ta kalơ yôk nây, jêh ri păng kuăl dâng lĕ phung i gŭ ta nây văch sông sa ndrel. Jêh sông jêh sa, khân păng bêch ta kalơ yôk nây du măng.
54 Então Jacó ofereceu um sacrifício na montanha, e convidou seus irmãos para comerem pão; e, tendo comido, passaram a noite na montanha.
55 Ơm ôi Laƀan dâk, păng chŭm kon chŭm sau păng ri, ndrel ma ăn geh jêng ma phung khân păng. Jêh ri păng plơ̆ sât tay ta bri păng nơm.
55 Levantou-se Labão de manhã cedo, beijou seus filhos e suas filhas e os abençoou; e, partindo, voltou para o seu lugar.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?