Gênesis 27
CMO vs ARIB
1 Tât Isăk lĕ ranh ngăn, măt păng ngo uănh mâu hôm ôh say. Păng kuăl Êsao kon bôk dak păng ri: “Hơi nô” Êsao ơh: “Moh bơ̆!”
1 Quando Isaque já estava velho, e se lhe enfraqueciam os olhos, de maneira que não podia ver, chamou a Esaú, seu filho mais velho, e disse-lhe: Meu filho! Ele lhe respondeu: Eis-me aqui!
2 Bơ̆ păng lah: “Gâp dja lĕ ranh, mâu gĭt nar khât.
2 Disse-lhe o pai: Eis que agora estou velho, e não sei o dia da minha morte;
3 Lah ndri may sŏ ndơ may vay pănh, na đut hăr dâng kăm, hăn a bri pănh puăch ăn ma gâp.
3 toma, pois, as tuas armas, a tua aljava e o teu arco; e sai ao campo, e apanha para mim alguma caça;
4 May jan trao puăch nây ăn dŭt kah ma gâp, ăn di ko gâp vay sa, gâp be ma sông, jêh ri dâng gâp ăn geh jêng ma may, ê lor ma gâp khât”.
4 e faze-me um guisado saboroso, como eu gosto, e traze-mo, para que eu coma; a fim de que a minha alma te abençoe, antes que morra.
5 Jêh ri Êsao hăn a bri ri, joi pănh puăch ma ăn i bơ̆ păng. Nôk Isăk ngơi ma Êsao kon păng nây nơh, Rêbêka tăng đŏng.
5 Ora, Rebeca estava escutando quando Isaque falou a Esaú, seu filho. Saiu, pois, Esaú ao campo para apanhar caça e trazê-la.
6 Jêh ri Rêbêka mbơh ma Yakôp kon păng nây: “Gâp tăng bơ̆ may lah ma Êsao nô may kơt nđa:
6 Disse então Rebeca a Jacó, seu filho: Eis que ouvi teu pai falar com Esaú, teu irmão, dizendo:
7 «Pănh puăch ăn ma gâp, jêh ri jan trao ăn dŭt kah ma gâp, ăn di ko gâp vay sa, gâp be ma sông, jêh ri dâng gâp ăn geh jêng ma may ta năp măt Brah Yêhôva, ê lor ma gâp khât».
7 Traze-me caça, e faze-me um guisado saboroso, para que eu coma, e te abençoe diante do Senhor, antes da minha morte.
8 Lah ndri ơ nô, may iăt nau gâp, jan tâng nau gâp đă ma may.
8 Agora, pois, filho meu, ouve a minha voz naquilo que eu te ordeno:
9 May hăn ta be biăp phung ri, jêh ri sŏ bar ơ̆ kon be i ueh ueh ăn ma gâp, gâp be ma jan trao ăn dŭt kah, ăn di ko bơ̆ may vay sa.
9 Vai ao rebanho, e traze-me de lá das cabras dois bons cabritos; e eu farei um guisado saboroso para teu pai, como ele gosta;
10 May ndjôt trao nây njŭn ăn bơ̆ may sa, gay ma păng ăn geh jêng ma may, ê lor ma păng khât”.
10 e levá-lo-ás a teu pai, para que o coma, a fim de te abençoar antes da sua morte.
11 Yơn ma Yakôp ơh ma mê̆ păng: “Êsao nô gâp, păng geh rsau lam săk, lŏng gâp mâu ôh geh rsau.
11 Respondeu, porém, Jacó a Rebeca, sua mãe: Eis que Esaú, meu irmão, é peludo, e eu sou liso.
12 Klăp lah bơ̆ gâp păng but gâp, jêh ri gĭt gâp jêng bunuyh ndơm păng, lah ndri gâp mâu ôh geh sŏ dơn geh jêng tă bơh bơ̆ gâp, geh nkhơng nau rtăp chrao”.
12 Porventura meu pai me apalpará e serei a seus olhos como enganador; assim trarei sobre mim uma maldição, e não uma bênção.
13 Mê̆ păng lah: “Ơ nô, ăn nau rtăp nây geh ta gâp, ăn may jan tâng nau gâp, hăn sŏ hŏm be leo a gâp dja”.
13 Respondeu-lhe sua mãe: Meu filho, sobre mim caia essa maldição; somente obedece à minha voz, e vai trazer-mos.
14 Jêh ri Yakôp hăn sŏ be njŭn ăn mê̆ păng, mê̆ păng jan trao ăn dŭt kah, ăn di ko i bơ̆ păng vay sa.
14 Então ele foi, tomou-os e os trouxe a sua mãe, que fez um guisado saboroso como seu pai gostava.
15 Jêh ri mê̆ păng sŏ ao Êsao, ao i dŭt ueh i geh ta jay Rêbêka nơm ri, sơm nsoh ăn ma Yakôp i oh păng nây.
15 Depois Rebeca tomou as melhores vestes de Esaú, seu filho mais velho, que tinha consigo em casa, e vestiu a Jacó, seu filho mais moço;
16 Păng sŏ đŏng rsau be put ta glăn ti, ndrel ma ta tong ko Yakôp ri.
16 com as peles dos cabritos cobriu-lhe as mãos e a lisura do pescoço;
17 Jêh bơh nây mê̆ păng ri sŏ trao puăch dŭt kah, ndrel ma nŭmpăng i pre lĕ jêh jan ri nơh, ndơ̆ ăn Yakôp ndjôt.
17 e pôs o guisado saboroso e o pão que tinha preparado, na mão de Jacó, seu filho.
18 Jêh ri Yakôp njŭn piăng trao nây ma bơ̆ păng, păng lah: “Hơi bơ̆!” Isăk ơh: “Gâp ta dja, bu moh may ri ơ nô?”
18 E veio Jacó a seu pai, e chamou: Meu pai! E ele disse: Eis-me aqui; quem és tu, meu filho?
19 Yakôp ơh: “Gâp heh bơ̆, gâp Êsao kon bôk dak may heh, lĕ jêh gâp jan tâng nau may đă ma gâp nơh, dâk hŏm, sa puăch i gâp be pănh tă bơh bri dja ƀŏt, jêh ri dâng may ăn geh jêng ma gâp”.
19 Respondeu Jacó a seu pai: Eu sou Esaú, teu primogênito; tenho feito como me disseste; levanta-te, pois, senta-te e come da minha caça, para que a tua alma me abençoe.
20 Isăk ôp păng: “Ơ nô, mơm dâng ngăch geh pănh mre ri?” Yakôp ơh: “ Brah Yêhôva i brah may yơk mbah sơm kơl ăn gâp”.
20 Perguntou Isaque a seu filho: Como é que tão depressa a achaste, filho meu? Respondeu ele: Porque o Senhor, teu Deus, a mandou ao meu encontro.
21 Isăk lah ma Yakôp: “Ơ nô, may hăn dăch a gâp dja đê̆ gâp be ma but, gay ma gĭt n'hêl may kon gâp Êsao ngăn lah mâu”.
21 Então disse Isaque a Jacó: Chega-te, pois, para que eu te apalpe e veja se és meu filho Esaú mesmo, ou não.
22 Yakôp hăn dăch a bơ̆ păng ri, jêh ri bơ̆ păng but, păng lah: “Ti dja jêng ti Êsao ngăn, tih ma ngơi ri ngơi Yakôp”.
22 chegou-se Jacó a Isaque, seu pai, que o apalpou, e disse: A voz é a voz de Jacó, porém as mãos são as mãos de Esaú.
23 Isăk mâu ôh gĭt năl Yakôp, yorlah i ti păng ri geh rsau tâm ban ma ti Êsao đŏng. Yơn ma ê lor păng ăn geh jêng ma Yakôp,
23 E não o reconheceu, porquanto as suas mãos estavam peludas, como as de Esaú seu irmão; e abençoou-o.
24 păng ôp n'hêl: “May Êsao kon gâp ngăn bơh?” Yakôp ơh: “Ơ gâp ngăn”.
24 No entanto perguntou: Tu és mesmo meu filho Esaú? E ele declarou: Eu o sou.
25 Isăk lah ma kon păng: “Pư trao puăch ăn dăch kêng gâp dja, gâp be ma sa puăch i may pănh nây ƀŏt nô, tay dâng gâp ăn geh jêng ma may”. Yakôp pư trao puăch ăn bơ̆ păng sa, păng kêt đŏng ndrănh play yŭng yar ƀon ăn bơ̆ păng nhêt.
25 Disse-lhe então seu pai: Traze-mo, e comerei da caça de meu filho, para que a minha alma te abençoe: E Jacó lho trouxe, e ele comeu; trouxe-lhe também vinho, e ele bebeu.
26 Jêh ri Isăk bơ̆ păng ri lah ma kon păng: “Ơ nô, may hăn dăch a dja chŭm gâp ƀŏt”.
26 Disse-lhe mais Isaque, seu pai: Aproxima-te agora, e beija-me, meu filho.
27 Yakôp hăn dăch chŭm i bơ̆ păng ri, i bơ̆ păng ri năl ƀô nglŭm bok ao Êsao, jêh ri păng ăn geh jêng ma Yakôp, păng lah:
27 E ele se aproximou e o beijou; e seu pai, sentindo-lhe o cheiro das vestes o abençoou, e disse: Eis que o cheiro de meu filho é como o cheiro de um campo que o Senhor abençoou.
28 Dăn Kôranh Brah ăn ma may geh dak rngêt tă bơh kalơ trôk
28 Que Deus te dê do orvalho do céu, e dos lugares férteis da terra, e abundância de trigo e de mosto;
29 Dăn Păng ăn phung bunuyh êng êng ăn sơm kơl jan kar ma may.
29 sirvam-te povos, e nações se encurvem a ti; sê senhor de teus irmãos, e os filhos da tua mãe se encurvem a ti; sejam malditos os que te amaldiçoarem, e benditos sejam os que te abençoarem.
30 Lĕ jêh Isăk ăn geh jêng ma Yakôp, ndŭt Yakôp du lôh bơh bơ̆ păng nây, Êsao sât pănh puăch bơh bri ri.
30 Tão logo Isaque acabara de abençoar a Jacó, e este saíra da presença de seu pai, chegou da caça Esaú, seu irmão;
31 Păng jan trao dŭt kah njŭn ăn bơ̆ păng đŏng, păng lah ma bơ̆ păng: “Hơi bơ̆, dâk hŏm, sa puăch gâp be i pănh dja ƀŏt, jêh ri dâng may ăn geh jêng ma gâp”.
31 e fez também ele um guisado saboroso e, trazendo-o a seu pai, disse-lhe: Levanta-te, meu pai, e come da caça de teu filho, para que a tua alma me abençoe.
32 Isăk bơ̆ păng ri ôp: “Bu moh may ri?” Êsao ơh: “Gâp Êsao heh bơ̆, kon bôk dak may heh”.
32 Perguntou-lhe Isaque, seu pai: Quem és tu? Respondeu ele: Eu sou teu filho, o teu primogênito, Esaú.
33 Isăk nsŏr săk dŭt hô, păng ôp: “Lah ndri bu moh ndjôt puăch ăn ma gâp ndơh nơh? Bơh năp may nơh a pơ, gâp sa puăch păng lĕ phiao, jêh ri gâp ăn geh jêng ma păng. Kôranh Brah mra ăn geh jêng nây ma păng n'ho ro ngăn”.
33 Então estremeceu Isaque de um estremecimento muito grande e disse: Quem, pois, é aquele que apanhou caça e ma trouxe? Eu comi de tudo, antes que tu viesses, e abençoei-o, e ele será bendito.
34 Tât Êsao tăng nau bơ̆ păng lah nây, păng nter dŭt dăng, nđâp ma rngot hô ngăn, păng lah ma bơ̆ păng: “Ơ bơ̆, ăn geh jêng ma gâp đŏng ơ!”
34 Esaú, ao ouvir as palavras de seu pai, bradou com grande e mui amargo brado, e disse a seu pai: Abençoa-me também a mim, meu pai!
35 Isăk ơh ma păng: “Oh may păng brô̆ ndơm, jêh ri pit lơi geh jêng may”.
35 Respondeu Isaque: Veio teu irmão e com sutileza tomou a tua bênção.
36 Êsao lah: “Di ngăn bu tê̆ rnha păng «Yakôp» nây, yorlah păng pit lơi ndơ gâp lĕ bar tơ̆ ma dja jêh, du tơ̆ păng pit nau khlay kon bôk dak gâp, aƀaơ dja păng pit đŏng geh jêng gâp jât. Ơ bơ̆, lah ndri may mâu rong geh jêng ma ăn gâp đŏng?”
36 Disse Esaú: Não se chama ele com razão Jacó, visto que já por duas vezes me enganou? tirou-me o direito de primogenitura, e eis que agora me tirou a bênção. E perguntou: Não reservaste uma bênção para mim?
37 Isăk lah ma Êsao: “Lĕ gâp ăn păng jan kôranh may jêh, jêh ri lĕ phung oh nô păng, lĕ gâp ăn khân păng sơm kơl jan kar ma păng dadê. Ba, ndrel ma play yŭng yar ƀon lĕ gâp ăn ma păng đŏng, lah ndri mă ndơ gâp ăn ma may?”
37 Respondeu Isaque a Esaú: Eis que o tenho posto por senhor sobre ti, e todos os seus irmãos lhe tenho dado por servos; e de trigo e de mosto o tenho fortalecido. Que, pois, poderei eu fazer por ti, meu filho?
38 Êsao ôp bơ̆ păng: “Ơ bơ̆, may geh du nây dơm geh jêng may? Pă gâp đŏng geh jêng may bơ̆ ơ”. Nôk nây Êsao nhŭm nter ngăn.
38 Disse Esaú a seu pai: Porventura tens uma única bênção, meu pai? Abençoa-me também a mim, meu pai. E levantou Esaú a voz, e chorou.
39 Isăk bơ̆ păng ri lah ma păng:
39 Respondeu-lhe Isaque, seu pai: Longe dos lugares férteis da terra será a tua habitação, longe do orvalho do alto céu;
40 May tay rêh siăm săk ma đao may nơm
40 pela tua espada viverás, e a teu irmão, serviras; mas quando te tornares impaciente, então sacudirás o seu jugo do teu pescoço.
41 Êsao ji nuih Yakôp dŭt hô ngăn, yor ma nau geh jêng bơ̆ păng ăn nây lĕ Yakôp sŏ. Êsao lah êng ta nuih n'hâm păng ri: “Nar nhŭm rngot bơ̆ gâp khât bơi ma tât, nôk nây tay dâng gâp nkhât lơi păng”.
41 Esaú, pois, odiava a Jacó por causa da bênção com que seu pai o tinha abençoado, e disse consigo: Vêm chegando os dias de luto por meu pai; então hei de matar Jacó, meu irmão.
42 Geh bu hăn mbơh ma Rêbêka nau Êsao kon bôk dak păng lah nây, jêh ri Rêbêka đă bu hăn kuăl Yakôp i oh ri, mbơh ma păng: “Êsao nô may, păng ŭch plơng ma may, ŭch nkhât lơi may.
42 Ora, foram denunciadas a Rebeca estas palavras de Esaú, seu filho mais velho; pelo que ela mandou chamar Jacó, seu filho mais moço, e lhe disse: Eis que Esaú teu irmão se consola a teu respeito, propondo matar-te.
43 Ơ nô, aƀaơ dja may iăt nau gâp, may nchuăt ta ƀon Charan, gŭ a nô gâp Laƀan ri dô.
43 Agora, pois, meu filho, ouve a minha voz; levanta-te, refugia-te na casa de Labão, meu irmão, em Harã,
44 Ăn may gŭ ndrel păng jŏ oi, tât nô may nđik nuih ƀŏt.
44 e demora-te com ele alguns dias, até que passe o furor de teu irmão;
45 Tât păng bah nuih ma may, lĕ chuêl nau may jan ma păng nơh, tay dâng gâp đă bu hăn mbơh may plơ̆ sât tay ta dja, yorlah gâp mâu ŭch ôh say khân may khât lĕ bar hê du nar”.
45 até que se desvie de ti a ira de teu irmão, e ele se esqueça do que lhe fizeste; então mandarei trazer-te de lá; por que seria eu desfilhada de vós ambos num só dia?
46 Rêbêka lah ma Isăk: “Gâp dâl ngăn ma măn bu ur phung Hêt dja, lah Yakôp sŏ ur phung Hêt ta bri dja đŏng, gâp mâu hôm ŭch ôh rêh”.
46 E disse Rebeca a Isaque: Enfadada estou da minha vida, por causa das filhas de Hete; se Jacó tomar mulher dentre as filhas de Hete, tais como estas, dentre as filhas desta terra, para que viverei?
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?