Marcos 5
BSP vs ARIB
1 Kɔ Yesu ɔŋkɔ ntende kəba mokuru nde kulum ka Kerasa.
1 Chegaram então ao outro lado do mar, à terra dos gerasenos.
2 Ntɛ endewur debil mɔ, kɔ fum wəlɔma owur cufu dacɔ, ŋɔŋk ŋɛlɛc ŋeyi kɔ. K'ender pəcəmɛ kɔ fɔr kiriŋ.
2 E, logo que Jesus saíra do barco, lhe veio ao encontro, dos sepulcros, um homem com espírito imundo,
3 Fum wəkakɔ dəndo cufu dacɔ ɛnayi, fum o fum ɛnctam fɛ kəkot kɔ, ali gbekce.
3 o qual tinha a sua morada nos sepulcros; e nem ainda com cadeias podia alguém prendê-lo;
4 Tɛlarəm ɔncyɔ fɛc dəwɛcək packotɛ kɔ gbekce, mba onccopu gbekce pəctep-tepi fɛc, ali fum ɛnayɔ fɛ sɔkət səcəmbərsɛ kɔ.
4 porque, tendo sido muitas vezes preso com grilhões e cadeias, as cadeias foram por ele feitas em pedaços, e os grilhões em migalhas; e ninguém o podia domar;
5 Pəyi dəndo cufu dacɔ kɔ mɔrɔ kəroŋ tɛm fəp, pibi kɔ daŋ, pəckulɛ-kulɛ, pəcbopərnɛ masar.
5 e sempre, de dia e de noite, andava pelos sepulcros e pelos montes, gritando, e ferindo-se com pedras,
6 K'ɛnəŋk Yesu pəbɔlɛ, k'ender pəcəpɛ kɔ suwu fɔr kiriŋ,
6 Vendo, pois, de longe a Jesus, correu e adorou-o;
7 k'oŋkulɛ-kulɛ pəpɔŋ: «Yesu Wan ka Kanu nkɛ kəyi darenc mɔ, ta ake tɔ məmbɛrɛnɛ mes mem-ɛ? Ilɛtsɛn'am teta tewe ta Kanu, ta mətɔrəs im!»
7 e, clamando com grande voz, disse: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? conjuro-te por Deus que não me atormentes.
8 Bawo Yesu ɛnaloku kɔ: «Məwur wərkun wəkawɛ, məna ŋɔŋk ŋɛlɛc.»
8 Pois Jesus lhe dizia: Sai desse homem, espírito imundo.
9 Kɔ Yesu eyif kɔ: «Cəke cɔ aŋw'am-ɛ?» K'oloku Yesu, «‹Kənay› k'aŋw'em, bawo səla.»
9 E perguntou-lhe: Qual é o teu nome? Respondeu-lhe ele: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 K'ɛŋgbəcər kəlɛtsɛnɛ Yesu a ta pəsɔŋɛ kɔ kəwur dəkulum.
10 E rogava-lhe muito que não os enviasse para fora da região.
11 Dəndo tɔrɔ kəroŋ sɔp yɛlarəm yɛnayi di yɔcsɔmət.
11 Ora, andava ali pastando no monte uma grande manada de porcos.
12 Kɔ yɔŋk yɛlɛc yɛlɛtsɛnɛ Yesu: «Məkekərɛ su nde sɔp yayɛ yeyi mɔ, ntɛ tɔŋsɔŋɛ səbɛrɛ yi disrɛ mɔ.»
12 Rogaram-lhe, pois, os demônios, dizendo: Manda-nos para aqueles porcos, para que entremos neles.
13 Kɔ Yesu owosɛnɛ yi. Kɔ yɔŋk yɛlɛc yowur dəfum kɔ yɛmbɛrɛ dəsɔp, kɔ sɔp yɛyɛksɛ kətor dəkəba yɛyɛfɛ dətɔrɔ. Dɛlay da sɔp yayɔkɔ dɛncbəp wul mɛrəŋ (2.000). Kɔ yɛŋgbətsɛ, kɔ yefis-fis dəndo dəkəba.
13 E ele lho permitiu. Saindo, então, os espíritos imundos, entraram nos porcos; e precipitou-se a manada, que era de uns dois mil, pelo despenhadeiro no mar, onde todos se afogaram.
14 K'akɛk a sɔp aŋɛ ŋayɛksɛ kɔ ŋasamsərɛnɛ toloku tatɔkɔ dare kɔ sədare səkəsək, kɔ afum ŋander kədemɔmən tɔkɔ tɛnacepər mɔ.
14 Nisso fugiram aqueles que os apascentavam, e o anunciaram na cidade e nos campos; e muitos foram ver o que era aquilo que tinha acontecido.
15 Ntɛ ŋander nnɔ Yesu eyi mɔ, kɔ ŋambəp fum wəkɔ ŋɔŋk ŋɛlɛc ŋɔnctɔrəs mɔ, pəsəkəp pəndɛ kɔ amera ŋɔn fəp, nkɔn nwɛ «kənay» kənayi mɔ. Afum aŋɛ ŋanader kəmɔmən mɔ, ŋanesɛ.
15 Chegando-se a Jesus, viram o endemoninhado, o que tivera a legião, sentado, vestido, e em perfeito juízo; e temeram.
16 Afum akɔ ŋananəŋk tɔkɔ tɛnacepər mɔ, ŋalɔmər ader tɔkɔ tɛnasɔtɔ wəkɔ yɔŋk yɛlɛc yɔnctɔrəs mɔ kɔ sɔp.
16 E os que tinham visto aquilo contaram-lhes como havia acontecido ao endemoninhado, e acerca dos porcos.
17 Awa! Kɔ ŋayɛfɛ kəlɛtsɛnɛ Yesu, a pəbɔlɛ atɔf ŋaŋan.
17 Então começaram a rogar-lhe que se retirasse dos seus termos.
18 Ntɛ ɔŋkɔ kəbɛrɛ debil mɔ, fum nwɛ yɔŋk yɛlɛc yɔnctɔrəs mɔ ɛlɛtsɛnɛ Yesu a pəwosɛ ŋayi kɔ nkɔn.
18 E, entrando ele no barco, rogava-lhe o que fora endemoninhado que o deixasse estar com ele.
19 Yesu ɛnawosɛnɛ fɛ kɔ ti, mba k'oloku kɔ: «Məkɔ ndaram, ndena afum am, məlɔmər ŋa mes mmɛ Mariki ɔyɔn'am mɔ fəp, nɔnɔfɔr ndɛ ɔyɔn'am mɔ.»
19 Jesus, porém, não lho permitiu, mas disse-lhe: Vai para tua casa, para os teus, e anuncia-lhes o quanto o Senhor te fez, e como teve misericórdia de ti.
20 Kɔ fum nwɛ yɔŋk yɛlɛc yɛnayi mɔ ɔŋkɔ pəcop kədəŋk dəSədare Wəco mes mmɛ Yesu ɛnayɔnɛ kɔ mɔ fəp. Kɔ tenciyanɛ afum fəp.
20 Ele se retirou, pois, e começou a publicar em Decápolis tudo quanto lhe fizera Jesus; e todos se admiravam.
21 Kɔ Yesu ɔŋkɔ nde kəba mokuru, kɔ afum kənay ŋaloŋkanɛ kɔ kəsək, nkɔn pəyi kəba kəsək.
21 Tendo Jesus passado de novo no barco para o outro lado, ajuntou-se a ele uma grande multidão; e ele estava à beira do mar.
22 Kɔ wəkiriŋ ka dəkətola Kanu da aSuyif, nwɛ ancwe Yayirɔs mɔ ender. Ntɛ ɛnəŋk Yesu mɔ, k'ontontnɛ kɔ dəntɔf, k'osumpər kɔ wɛcək.
22 Chegou um dos chefes da sinagoga, chamado Jairo e, logo que viu a Jesus, lançou-se-lhe aos pés.
23 K'ɛlɛtsɛnɛ kɔ pəlarəm: «Dəkəfi wəyecəra kem eyi. Məder mədeŋər kɔ waca, ntɛ tɔŋsɔŋɛ pətamnɛ pəyi sɔ doru mɔ.»
23 e lhe rogava com instância, dizendo: Minha filhinha está nas últimas; rogo-te que venhas e lhe imponhas as mãos para que sare e viva.
24 Kɔ Yesu ŋaŋkɔ kɔ fum nwɛ. Kɔ kənay ka afum kəsol kɔ ŋa, ŋacgbəcərɛnɛ kɔ cəsək fəp.
24 Jesus foi com ele, e seguia-o uma grande multidão, que o apertava.
25 Dəndo, wəran wəlɔma ɛnayi di, docu da kəwur mecir deyi kɔ tɛnasɔtɔ meren wəco kɔ mɛrəŋ.
25 Ora, certa mulher, que havia doze anos padecia de uma hemorragia,
26 Tɛnatɔrəs wəran wəkakɔ pəlarəm, teta atɛn cɔl aŋɛ ɛnanəŋk, pəsɔŋsɛ ti daka dɔkɔ ɛnayɔ mɔ fəp, mba ali mɛtɛn ɛnasɔtɔ fɛ, mɛnɛ ntɛ docu dɔn dɛncnaŋkanɛ kɔ mɔ.
26 e que tinha sofrido bastante às mãos de muitos médicos, e despendido tudo quanto possuía sem nada aproveitar, antes indo a pior,
27 Ntɛ wəran nwɛ ene pacloku teta Yesu mɔ, k'ender kənay ka afum tadarəŋ, k'oŋgbuŋɛnɛ yamos ya Yesu,
27 tendo ouvido falar a respeito de Jesus, veio por detrás, entre a multidão, e tocou-lhe o manto;
28 bawo onclokunɛ: «K'iŋgbuŋɛnɛ yamos yɔn-ɛ, intamnɛ.»
28 porque dizia: Se tão-somente tocar-lhe as vestes, ficaria curada.
29 Gbəncana babɔkɔ kɔ docu dɔn da kəwur mecir dɛsakɛ, k'ɛncərɛnɛ dəris a docu dɔn dɛntamnɛ.
29 E imediatamente cessou a sua hemorragia; e sentiu no corpo estar já curada do seu mal.
30 Kɔ Yesu ɛncərɛ gbəncana babɔkɔ a sɔkət səlɔma səwur kɔ dəris, k'ɛŋkafələrnɛ kənay pəcyif: «Anɔ ogbuŋɛnɛ yamos yem-ɛ?»
30 E logo Jesus, percebendo em si mesmo que saíra dele poder, virou-se no meio da multidão e perguntou: Quem me tocou as vestes?
31 Kɔ acɛpsɛ ɔn darəŋ ŋaloku kɔ: «Mənəŋk ntɛ kənay kəŋgbəcərɛn'am waca fəp mɔ, məcyif sɔ a anɔ ogbuŋɛn'em-ɛ?»
31 Responderam-lhe os seus discípulos: Vês que a multidão te aperta, e perguntas: Quem me tocou?
32 Mba k'ɛŋkafəli fɔr kəmɔmən nwɛ ɛnagbuŋɛnɛ yamos yɔn mɔ.
32 Mas ele olhava em redor para ver a que isto fizera.
33 Ntɛ ɛnacərɛ tɔkɔ teyi kɔ mɔ, kɔ wəran ɛyɛfɛ kəyikcɛ, k'enesɛ, k'ender pətɛmpɛnɛ kɔ wɛcək dəntɔf, k'oloku kɔ kance fəp.
33 Então a mulher, atemorizada e trêmula, cônscia do que nela se havia operado, veio e prostrou-se diante dele, e declarou-lhe toda a verdade.
34 Mba kɔ Yesu oloku kɔ: «Wan kem, kəlaŋ kam kəntaməs əm, məkɔnɛ abəkəc ŋoforu, docu dam dɛntamn'am.»
34 Disse-lhe ele: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz, e fica livre desse teu mal.
35 Yesu ɛnayi kəlok-loku ntɛ afum ŋanader kəyɛfɛ ka ndena wəbɛ ka dəkətola Kanu da aSuyif mɔ, ŋacloku Yayirɔs: «Wan kam wəran efi, ta ake tɔ məndesɔtɔrsɛ wətəksɛ-ɛ?»
35 Enquanto ele ainda falava, chegaram pessoas da casa do chefe da sinagoga, a quem disseram: A tua filha já morreu; por que ainda incomodas o Mestre?
36 Mba Yesu ɛnalɔm fɛ moloku maŋan ntɛ o ntɛ, k'oloku wəbɛ ka dəkətola Kanu da aSuyif: «Ta mənesɛ, məlaŋ gbəcərəm.»
36 O que percebendo Jesus, disse ao chefe da sinagoga: Não temas, crê somente.
37 Yesu ɛnawosɛ fɛ nwɛ o nwɛ pəcəmɛ kɔ darəŋ, mɛnɛ Piyɛr, Sak kɔ Isaŋ wɛnc ka Sak.
37 E não permitiu que ninguém o acompanhasse, senão Pedro, Tiago, e João, irmão de Tiago.
38 Kɔ ŋander ndena wəbɛ ka dəkətola Kanu da aSuyif, dəndo kɔ Yesu ɛnəŋk tɔkɔ afum ŋanckafəlɛ-kafəlɛ mɔ, afum ŋacbok, ŋackulɛ-kulɛ pəpɔŋ.
38 Quando chegaram a casa do chefe da sinagoga, viu Jesus um alvoroço, e os que choravam e faziam grande pranto.
39 Kɔ Yesu ɛmbɛrɛ k'eyif ŋa: «Ta ake tɔ nəŋkafəlɛnɛ-kafəlɛnɛ, nəcbok tantɛ-ɛ? Wan wəkawɛ efi fɛ, kədirɛ k'ɛndɛ.»
39 E, entrando, disse-lhes: Por que fazeis alvoroço e chorais? a menina não morreu, mas dorme.
40 Kɔ afum ŋayɛfɛ kəfani Yesu. Mba kɔ Yesu ɛmbɛləs ŋa fəp, k'ewe wəyecəra kas kɔ kɛrɛ kɔ akɔ ɛnasolɛ mɔ, k'ɛmbɛrɛ nde wəyecəra ɛnayi mɔ.
40 E riam-se dele; porém ele, tendo feito sair a todos, tomou consigo o pai e a mãe da menina, e os que com ele vieram, e entrou onde a menina estava.
41 K'osumpər wan wəran kəca, k'oloku kɔ: «Talita kum», itɔ tatɔkɔ: «Wəyecəra, iclok'əm, məyɛfɛ!»
41 E, tomando a mão da menina, disse-lhe: Talita cumi, que, traduzido, é: Menina, a ti te digo, levanta-te.
42 Gbəncana babɔkɔ kɔ wan wəran ɛyɛfɛ, k'oncop kəkɔt. Wəyecəra wəkakɔ ɛnasɔtɔ meren wəco kɔ mɛrəŋ, kɔ cusu cəwos ŋa pəpɔŋ.
42 Imediatamente a menina se levantou, e pôs-se a andar, pois tinha doze anos. E logo foram tomados de grande espanto.
43 Kɔ Yesu embeŋəsnɛ ŋa, a ta fum o fum pəcərɛ ti, k'oloku ŋa kəsɔŋ wan yeri.
43 Então ordenou-lhes expressamente que ninguém o soubesse; e mandou que lhe dessem de comer.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?