Gênesis 44

Kitabu ka Kanu (BSP) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Kɔ Isifu oloku wəcamsɛ kɔn: «Məlasɛ afum akaŋɛ malɔ dəlɔba pəmɔ tɔkɔ lɔba yaŋan yɛntam kəlɛk malɔ mɔ. Məbɛr pəsam paŋan nde lɔba yaŋan disrɛ.
1 Depois disso José deu ao administrador da sua casa a seguinte ordem: — Encha de mantimento os sacos que esses homens trouxeram, o quanto puderem carregar, e ponha na boca dos sacos o dinheiro de cada um.
2 Məbɛr sɔ apɔt ŋem ŋomunɛ ŋa gbeti ŋɔkɔ, nde alɔba ŋa wəfɛt wəkɔ kɔ pəsam pɔkɔ ɛŋkɛrɛ kədewayɛ malɔ mɔ.» Kɔ wəcamsɛ ka Isifu ɔyɔ tɔkɔ Isifu ɛnaloku kɔ mɔ.
2 E, na boca do saco de mantimentos que pertence ao irmão mais moço, ponha o meu copo de prata, junto com o dinheiro que ele pagou pelo seu mantimento. O administrador fez tudo como José havia mandado.
3 Dec dendesɔk, k'asak afum aŋɛ kəlukus nde ndaraŋan kɔ sɔfale səŋan.
3 De manhã bem cedo os irmãos de José saíram de viagem, com os seus jumentos.
4 Ŋawur dare disrɛ ta ŋantabɔlɛ-ɛ, kɔ Isifu oloku wəcamsɛ kɔn: «Məyɛfɛ məcəmɛ afum aŋɛ darəŋ haŋ məbəp ŋa. Məyif ŋa: ‹Ta ake tɔ nəsɔŋɛ pətɔt kəway pəlɛc-ɛ?
4 Quando eles já tinham saído da cidade, mas ainda não estavam longe, José disse ao seu administrador: — Vá depressa atrás daqueles homens e, quando os alcançar, diga o seguinte: “Por que vocês pagaram o bem com o mal?
5 Bafɔ apɔt ŋaŋɛ ŋɔ mariki mem oŋmunɛ, ŋɔsɔŋɛ kɔ kəcərɛ tɔkɔ tender mɔ ba? Nənciya kəyɔ tantɛ nəyɔ mɔ.›»
5 Por que roubaram o copo de prata do meu patrão? Ele usa esse copo para beber e para adivinhar as coisas. Vocês cometeram um crime.”
6 Kɔ wəcamsɛ ka Isifu ɛmbɛlər ŋa k'ɛmbəp ŋa. K'ɔŋgbɔkərɛnɛ ŋa moloku mɔkɔ Isifu ɛnasom kɔ mɔ.
6 Quando o administrador os alcançou e disse o que José havia ordenado,
7 Kɔ ŋaloku wəcamsɛ ka Isifu: «Ta ake tɔ mariki oŋlok-lokərɛ su tantɛ-ɛ? Səna amarəs am səfɔtam kəyɔ tatɔkɔ.
7 eles responderam: — Por que o senhor está falando desse jeito? Nós não seríamos capazes de fazer uma coisa dessas!
8 Sənuŋkɛnɛ kərɛsna kɔ səŋkɛrɛ nu pəsam pɔkɔ sənanəŋk nde lɔba yosu mɔ, kəyɛfɛ Kanaŋ. Ta ake tɔ səndekiyɛnɛ pəsam kɔ pəyi fɛ ti kɛma nde kəlɔ ka mariki mam-ɛ?
8 Nós lhe trouxemos de volta do país de Canaã o dinheiro que encontramos na boca dos sacos de mantimentos de cada um de nós. Então por que iríamos roubar prata ou ouro da casa do seu patrão?
9 Nwɛ o nwɛ aŋnəŋkɛ ca yayɔkɔ mɔ, padif kɔ, kɔ səna fəp səyɔnɛ acar a mariki mem!»
9 Se o senhor encontrar o copo com algum de nós, ele será morto, e nós ficaremos seus escravos.
10 Kɔ wəcamsɛ ka Isifu oloku ŋa: «Awa. Ine nu sim! Nwɛ o nwɛ aŋnəŋkɛ paka mɔ, ɔŋyɔnɛ wəcar kem. Nəna alpəs aŋɛ nəŋkɔ.»
10 O administrador disse: — Concordo com vocês, mas só aquele com quem estiver o copo é que será meu escravo; os outros poderão ir embora.
11 Kɔ ŋambɛlkər-bɛlkər kətorɛ-torɛ lɔba yaŋan dəntɔf kɔ ŋasikəli-sikəli yi.
11 Então eles puseram depressa os sacos de mantimentos no chão, e cada um abriu o seu.
12 Kɔ wəcamsɛ ka Isifu oncop kəfen-feni kəyɛfɛ alɔba ŋa wəbeki, k'ɛləpsər alɔba ŋa wəfɛt. Kɔ wəcamsɛ ka Isifu ɔŋkɔ pənəŋk apɔt nŋɛ nde alɔba ŋa Beŋyamin.
12 O administrador de José procurou em cada saco de mantimentos, começando pelo do mais velho até o do mais moço; e o copo foi encontrado na boca do saco de mantimentos de Benjamim.
13 Kɔ awɛnc a Isifu ŋawal-wali yamos yaŋan, kɔ ŋandəndəsər sɔ sɔfale səŋan lɔba yaŋan. Kɔ ŋaluksərnɛ sɔ dare disrɛ.
13 Então os irmãos rasgaram as suas roupas em sinal de tristeza, colocaram de novo as cargas em cima dos jumentos e voltaram para a cidade.
14 Yuda kɔ awɛnc aŋa ŋander sɔ nda Isifu wəkɔ ɛnasɔrɔyi kəfo kaŋkɔ ŋanasak kɔ mɔ. Kɔ ŋantɛmpɛnɛ dəntɔf Isifu fɔr kiriŋ.
14 Quando Judá e os seus irmãos chegaram à casa de José, ele ainda estava ali. Eles se ajoelharam na frente dele e encostaram o rosto no chão.
15 Kɔ Isifu eyif ŋa: «Cəke cɔ nəyɔ tantɛ-ɛ? Nəncərɛ fɛ a intam kəcərɛ tɔkɔ tɔŋgbɔpnɛ mɔ, tɔkɔ tender mɔ?»
15 Aí José perguntou: — Por que foi que vocês fizeram isso? Vocês não sabiam que um homem como eu é capaz de adivinhar as coisas?
16 Kɔ Yuda oloku: «Cəke c'indeloku mariki mem-ɛ? Cəke c'indeloku mətam kəlaŋ su-ɛ? Kanu kəmbəp amarəs am ŋaciya. Səyɔnɛ oŋ acar a mariki mosu, kəyɛfɛ səna haŋ wəkɔ anəŋk apɔt alɔba ŋɔn disrɛ mɔ.»
16 Judá respondeu: — Senhor, o que podemos falar ou responder? Como podemos provar que somos inocentes? Deus descobriu o nosso pecado. Aqui estamos e somos todos seus escravos, nós e aquele com quem estava o copo.
17 Kɔ Isifu oloku: «Ifɔdebəc ti tatɔkɔ! Fum nwɛ anəŋkɛ apɔt mɔ, endeyɔnɛ wəcar kem. Kɔ nəna, nəpɛrnɛ nəkɔ ndena papa konu bəkəc yoforu disrɛ.»
17 José disse: — De jeito nenhum! Eu nunca faria uma coisa dessas! Só aquele que estava com o meu copo é que será meu escravo. Os outros podem voltar em paz para a casa do pai.
18 Kɔ Yuda ɔlɔtərnɛ Isifu k'oloku kɔ: «Ilɔktərn'am mariki, məwosɛ wəmarəs kam pəlok-lokər əm ta abəkəc ŋɛp'am nnɔ eyi mɔ! Bawo məyi pəmɔ Firawona.
18 Então Judá chegou perto de José e disse: — Senhor, me dê licença para lhe falar com franqueza. Não fique aborrecido comigo, pois o senhor é como se fosse o próprio rei.
19 Tɔcɔkɔ-cɔkɔ Mariki ɛnayifət amarəs ɔn pəcloku: ‹Nəyɔ kas kɔ pəyɔnɛ fɛ ti-ɛ wəfɛt ba?›
19 O senhor perguntou: “Vocês têm pai ou outro irmão?”
20 Kɔ səwosɛnɛ kɔ: ‹Səyɔ kas kətem, kɔ wəfɛt wan nwɛ oŋkom detem dɔn disrɛ mɔ. Wəpaŋnɛ kɔn kɛrɛ ɛnafi. Kɛrɛ kɔn kəkom, sona s'eyi oŋ, kɔ kas ɔmbɔtər kɔ.›
20 Nós respondemos assim: “Temos pai, já velho, e um irmão mais moço, que nasceu quando o nosso pai já estava velho. O irmão do rapazinho morreu. Agora ele é o único filho da sua mãe que está vivo, e o seu pai o ama muito.”
21 Kɔ məloku amarəs am: ‹Nəkɔ nəkɛrɛ wəfɛt konu inəŋk kɔ fɔr yem.›
21 Aí o senhor nos disse para trazer o rapazinho porque desejava vê-lo.
22 Kɔ səloku mariki mem: ‹Wəfɛt kosu ɔfɔtam kəyɛfɛ papa kosu kəsək. K'ɛyɛfɛ kɔ kəsək-ɛ, papa kosu eŋfi.›
22 Nós respondemos que ele não podia deixar o seu pai, pois, se deixasse, o seu pai morreria.
23 Kɔ məloku amarəs am: ‹Kɔ nəntɔkɛrɛ wəfɛt konu-ɛ, ta inəŋk nu sɔ dɛ.›
23 Mas o senhor disse que, se ele não viesse, o senhor não nos receberia.
24 Ntɛ səluksərnɛ ndena papa kosu wəmarəs kam mɔ, kɔ səluksɛ kɔ moloku ma məna mariki mem.
24 — Quando chegamos à nossa casa, contamos ao nosso pai tudo o que o senhor tinha dito.
25 Kɔ papa kosu oloku: ‹Nəkɔ sɔ nəwayɛ su yeri yepic.›
25 Depois ele nos mandou voltar para comprarmos mais mantimentos.
26 Kɔ səloku kɔ: ‹Səfɔtam kəkɔ. Mba kɔ səŋsolɛ wəfɛt kosu-ɛ, səŋkɔ, bawo wərkun wəkakɔ ɔfɔwosɛ kənəŋk su cəro ta səŋkenɛ kɔ wəfɛt kosu pənəŋk-ɛ.›
26 Nós respondemos: “Não podemos ir; não seremos recebidos por aquele homem se o nosso irmão mais moço não for com a gente. Nós só vamos se o nosso irmão mais moço for junto.”
27 Kɔ papa kosu wəmarəs kam oloku su: ‹Nəncərɛ a wəran kem awut mɛrəŋ ŋ'ɛnakom'em.
27 Então o nosso pai disse: “Vocês sabem que a minha mulher Raquel me deu dois filhos.
28 Kɔ wəkin ende pəsak im. Ilaŋ ti a wəkakɔ, anawatəri-watəri kɔ, bawo intanəŋk fɛ kɔ haŋ mɔkɔ.
28 Um deles já me deixou; eu nunca mais o vi. Deve ter sido despedaçado por animais selvagens.
29 Kɔ nəmbaŋər im sɔ ndɛkəl wəkawɛ-ɛ, tes tedekɔsɔtɔ kɔ-ɛ, pəcuy disrɛ pɔ nəndesɔŋ'em kətorɛ cəfon cem cəfer dabiya nde afi ŋayi mɔ.›
29 E, se agora vocês me tirarem este também, e alguma desgraça acontecer com ele, vocês matarão de tristeza este velho.”
30 Ndɛkəl oŋ k'ilukus nde wəmarəs kam, papa kem eyi mɔ, ta iŋkenɛ kɔ wəfɛt kosu nwɛ abəkəc ŋɔn ŋosumpər mɔ,
30 — ausente —
31 eŋfi katina kɔ ɔntɔnəŋkɛ su wəfɛt kosu-ɛ. Tɛm tatɔkɔ amarəs am ŋandesɔŋɛ wəmarəs kam papa kosu kətorɛnɛ cəfon cɔn cəfer dabiya pəcuy disrɛ.
31 — ausente —
32 Bawo ina wəmarəs kam isɔŋ kɔ temer kəluksɛ kɔ sɔ wan kɔn, icloku papa kosu: ‹K'intɔluks'am wəfɛt kosu-ɛ, in'endesarɛ kiciya doru o doru nnɔ papa kem eyi mɔ!›
32 E tem mais: eu garanti ao meu pai que seria responsável pelo rapaz. Eu disse assim: “Se eu não lhe trouxer o rapaz de volta, serei culpado diante do senhor pelo resto da minha vida.”
33 Ndɛkəl ilɛtsɛn'am: Ina wəmarəs kam iyi nnɔ. Iyɔnɛ wəcar ka məna mariki mem. Wəfɛt kosu pəlukus kɔ awɛnc im aŋa nde papa kosu eyi mɔ.
33 Por isso agora eu peço ao senhor que me deixe ficar aqui como seu escravo em lugar do rapaz. E permita que ele volte com os seus irmãos.
34 Cəke c'intam kəlukus, ta iluksɛ wəfɛt kosu nnɔ papa kosu eyi mɔ-ɛ? Ha! Intola fɛ kənəŋk pəlɛc pɔkɔ pendekɔsɔtɔ papa kosu mɔ, k'intɔluksɛ kɔ wəfɛt kosu-ɛ!»
34 Como posso voltar para casa se o rapaz não for comigo? Eu não quero ver essa desgraça cair sobre o meu pai.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 44, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.