Rute 1
BRU vs ARIB
1 Tâng dỡi máh cũai rasữq cỡt sốt tâng cruang Yuda, cỡt ŏ́q panhieih lứq tâng cruang ki; tỡ bữn ntrớu ễ sot loâng tâng cumo ki. Bo ki bữn manoaq cũai tễ vil Bet-lahem dễq ỡt tâng cruang Mô-ap. Án dững dếh lacuoi án cớp bar náq con samiang án.
1 Nos dias em que os juízes governavam, houve uma fome na terra; pelo que um homem de Belém de Judá saiu a peregrinar no país de Moabe, ele, sua mulher, e seus dois filhos.
2 Samiang nâi ramứh E-li-maléc, tŏ́ng toiq Ep-rat; lacuoi án ramứh Na-ô-mi. Bar náq con samiang án ramứh Mah-lôn cớp Khi-lian. Nheq tữh alới loŏh tễ vil Bet-lahem, cruang Yuda. Alới pỡq chu cruang Mô-ap cớp ỡt loâng tâng cruang ki.
2 Chamava-se este homem Elimeleque, e sua mulher Noêmi, e seus dois filhos se chamavam Malom e Quiliom; eram efrateus, de Belém de Judá. Tendo entrado no país de Moabe, ficaram ali.
3 E-li-maléc cayac Na-ô-mi, cuchĩt tâng ntốq ki. Noâng ống Na-ô-mi cớp bar náq con samiang án sâng tamoong.
3 E morreu Elimeleque, marido de Noêmi; e ficou ela com os seus dois filhos,
4 Bar náq samiang ki ĩt lacuoi tễ cũai Mô-ap, ramứh Or-pa cớp Rutỡ. Alới ỡt tâng ntốq ki mán muoi chít cumo.
4 os quais se casaram com mulheres moabitas; uma destas se chamava Orfa, e a outra Rute; e moraram ali quase dez anos.
5 Ntun ki Mah-lôn cớp Khi-lian cuchĩt tê. Noâng ống Na-ô-mi sâng tamoong; án ŏ́q con cayac noâng.
5 E morreram também os dois, Malom e Quiliom, ficando assim a mulher desamparada de seus dois filhos e de seu marido.
6 Vớt tễ ki, Na-ô-mi sâng han pai Yiang Sursĩ yỗn bữn crơng sana yỗn cũai proai án tâng cruang Yuda. Ngkíq Na-ô-mi cớp bar náq cumân án thrũan ễ dễq tễ cruang Mô-ap.
6 Então se levantou ela com as suas noras, para voltar do país de Moabe, porquanto nessa terra tinha ouvido que e Senhor havia visitado o seu povo, dando-lhe pão.
7 Alới pái náq loŏh tễ ntốq alới ỡt, cớp tayoâq ễ píh loah chu cruang Yuda.
7 Pelo que saiu de lugar onde estava, e com ela as duas noras. Indo elas caminhando para voltarem para a terra de Judá,
8 Bo alới pỡq tâng rana Na-ô-mi pai chóq bar náq cumân án neq: “Sanua o yỗn anhia chu loah pỡ dống hoq anhia. Cứq câu sễq Yiang Sursĩ yỗn anhia bữn ŏ́c bốn, yuaq anhia khoiq ayooq cứq, cớp ayooq cayac anhia ca khoiq cuchĩt.
8 disse Noêmi às suas noras: Ide, voltai, cada uma para a casa de sua mãe; e o Senhor use convosco de benevolência, como vós o fizestes com os falecidos e comigo.
9 Sễq Yiang Sursĩ yỗn anhia bar náq ỡt ien khễ cớp bữn cayac tamái.”
9 O Senhor vos dê que acheis descanso cada uma em casa de seu marido. Quando as beijou, porém, levantaram a voz e choraram.
10 Ma bar náq cumân án pai neq: “Chỗi pai ngkíq, mpiq ơi! Hếq bar náq sễq puai mpiq, pỡq chu anhi amiang mpiq.”
10 E disseram-lhe: Certamente voltaremos contigo para o teu povo.
11 Ma Na-ô-mi ta‑ỡi loah alới bar náq ki neq: “Con ơi! Nŏ́q anhia yoc ễ puai cứq? Anhia chanchớm hếq bữn cayac cớp têq bữn con samiang canŏ́h cỡt cayac anhia tỡ?
11 Noêmi, porém, respondeu: Voltai, minhas filhas; porque ireis comigo? Tenho eu ainda filhos no meu ventre, para que vos viessem a ser maridos?
12 Con ơi! Cóq anhia bar náq chu loah pỡ dống hoq anhia, yuaq hếq khoiq thâu chơ. Hếq tỡ têq bữn noâng cayac. Khân hếq bữn cayac tabữ kếq, cớp amia con samiang,
12 Voltai, filhas minhas; ide-vos, porque já sou velha demais para me casar. Ainda quando eu dissesse: Tenho esperança; ainda que esta noite tivesse marido e ainda viesse a ter filhos.
13 nŏ́q anhia rơi acoan con ki toâr tỡ? Cớp anhia tỡ bữn chuaq cayac canŏ́h toau con hếq toâr têq anhia ĩt án táq cayac anhia tỡ? Tỡ cỡn, cumân ơi! Tâng mứt pahỡm hếq sâng túh tê, yuaq Yiang Sursĩ khoiq táq ranáq nâi chóq hếq.”
13 esperá-los-íeis até que viessem a ser grandes? deter-vos-íeis por eles, sem tomardes marido? Não, filhas minhas, porque mais amargo me é a mim do que a vós mesmas; porquanto a mão do Senhor se descarregou contra mim.
14 Chơ alới pruam nhiam sĩa. Or-pa hũn hĩt yacán án, cớp loŏh tễ yacán án. Ma Rutỡ tỡ ễq táh yacán án.
14 Então levantaram a voz, e tornaram a chorar; e Orfa beijou a sua sogra, porém Rute se apegou a ela.
15 Ngkíq Na-ô-mi atỡng Rutỡ neq: “Nhêng tíh! Ỡi mới khoiq chu loah pỡ dống mpiq mpoaq án, cớp án chu sang loah yiang cruang án. Sanua mới chu puai án tê.”
15 Pelo que disse Noêmi: Eis que tua concunhada voltou para o seu povo e para os seus deuses; volta também tu após a tua concunhada.
16 Ma Rutỡ ta‑ỡi loah neq: “Sễq mpiq chỗi tuih hếq! Hếq sễq pỡq cớp mpiq. Ntốq léq mpiq pỡq, hếq pỡq ntốq ki tê. Ntốq léq mpiq ỡt, hếq ỡt ntốq ki tê. Anhi amiang mpiq la machớng anhi amiang hếq. Yiang Sursĩ mpiq la machớng Yiang Sursĩ hếq.
16 Respondeu, porém, Rute: Não me instes a que te abandone e deixe de seguir-te. Porque aonde quer que tu fores, irei eu; e onde quer que pousares, ali pousarei eu; o teu povo será o meu povo, o teu Deus será o meu Deus.
17 Ntốq léq mpiq cuchĩt, hếq yoc cuchĩt ntốq ki tê. Ntốq léq noau tứp mpiq, yỗn noau tứp hếq ntốq ki tê. Khân hái noâng bữn tamoong, tỡ bữn ntrớu têq cayoah hái. Hếq sễq Yiang Sursĩ yỗn hếq roap tôt ntâng lứq khân hếq táh anhia.”
17 Onde quer que morreres, morrerei eu, e ali serei sepultada. Assim me faça o Senhor, e outro tanto, se outra coisa que não seja a morte me separar de ti.
18 Moâm Rutỡ pai ngkíq, Na-ô-mi dáng samoât lứq Rutỡ yoc pỡq cớp án. Ngkíq án tỡ bữn pai ntrớu noâng chóq Rutỡ.
18 Vendo Noêmi que de todo estava resolvida a ir com ela, deixou de lhe falar nisso.
19 Ngkíq alới bar náq pỡq toâq pỡ vil Bet-lahem. Tữ alới mut tâng vil Bet-lahem, nheq tữh cũai tâng vil ki sâng dớt lứq tâng mứt cớp blớh neq: “Cũai nâi la Na-ô-mi tỡ?”
19 Assim, pois, foram-se ambas, até que chegaram a Belém. E sucedeu que, ao entrarem em Belém, toda a cidade se comoveu por causa delas, e as mulheres perguntavam: É esta, porventura, Noêmi?
20 Na-ô-mi ta‑ỡi loah: “Sễq anhia chỗi dŏq noâng cứq ramứh Na-ô-mi; ma anhia dŏq cứq ramứh Marah ễn, yuaq Yiang Sursĩ Sốt Toâr Lứq yỗn cứq ramóh ŏ́c tỗiq bap lứq.
20 Ela, porém, lhes respondeu: Não me chameis Noêmi; chamai-me Mara, porque o Todo-Poderoso me encheu de amargura.
21 Bo cứq loŏh tễ ntốq nâi cứq bữn dũ ramứh. Ma sanua Yiang Sursĩ yỗn cứq píh chu loah ống bar talang atĩ miat sâng. Yiang Sursĩ Sốt Toâr Lứq táq yỗn cứq cỡt túh ngua, cớp yỗn cứq ramóh ŏ́c tỗiq bap lứq; ngkíq anhia chỗi dŏq noâng cứq ramứh Na-ô-mi.”
21 Cheia parti, porém vazia o Senhor me fez tornar. Por que, pois, me chamais Noêmi, visto que o Senhor testemunhou contra mim, e o Todo-Poderoso me afligiu?
22 Ngkíq Na-ô-mi chu loah pỡ cruang án, dếh cumân án Rutỡ hỡ chu cớp án. Rutỡ la cũai Mô-ap. Alới bar náq toâq pỡ vil Bet-lahem pĩeiq catữ muo noau mbỡiq sot saro bali.
22 Assim Noêmi voltou, e com ela Rute, a moabita, sua nora, que veio do país de Moabe; e chegaram a Belém no principio da sega da cevada.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?