1 Tessalonicenses 2
BRU vs ARIB
1 Sễm ai ơi! Lứq anhia dáng samoât samơi chơ, bo hếq toâq pỡ anhia, máh ranáq hếq táq cớp anhia la tỡ bữn ŏ́q kia.
1 Porque vós mesmos sabeis, irmãos, que a nossa entrada entre vós não foi vã;
2 Cớp anhia dáng tê tễ nhũang hếq tỡ yũah toâq pỡ anhia máh cũai tâng vil Phi-lip, alới táq hếq, cớp alới pai ĩ-par-ĩ hếq. Ma noâng Yiang Sursĩ yỗn mứt hếq cỡt clŏ́q lứq atỡng parnai o tễ Yiang Sursĩ yỗn anhia. Tỡ bữn ntrớu cũai yoc ễ catáng hếq.
2 mas, havendo anteriormente padecido e sido maltratados em Filipos, como sabeis, tivemos a confiança em nosso Deus para vos falar o evangelho de Deus em meio de grande combate.
3 Bo hếq atỡng anhia, nheq máh santoiq hếq atỡng la pĩeiq lứq. Mứt pahỡm hếq tỡ bữn ĩt rangứh hếq bữm, cớp hếq tỡ bữn thũ anhia.
3 Porque a nossa exortação não procede de erro, nem de imundícia, nem é feita com dolo;
4 Ma hếq atỡng níc máh parnai Yiang Sursĩ yoc hếq atỡng, yuaq án khoiq rưoh hếq chơ, cớp án noap hếq atỡng parnai o tễ án. Hếq tỡ bữn atỡng ễq bũi mứt pahỡm cũai, ma hếq atỡng ễq yỗn bũi pahỡm Yiang Sursĩ sâng, yuaq án toâp chim mứt pahỡm hếq.
4 mas, assim como fomos aprovados por Deus para que o evangelho nos fosse confiado, assim falamos, não para agradar aos homens, mas a Deus, que prova os nossos corações.
5 Anhia dáng chơ bo hếq atỡng anhia, hếq tỡ bữn pai ễm santoiq chỡng pahỡm anhia yỗn anhia chuai loah hếq. Ŏ́c nâi Yiang Sursĩ lứq dáng.
5 Pois, nunca usamos de palavras lisonjeiras, como sabeis, nem agimos com intuitos gananciosos. Deus é testemunha,
6 Khân hếq ễq anhia yám noap hếq, ki têq hếq yỗn anhia táq ngkíq, yuaq hếq la ayững atĩ Crĩt. Ma hếq tỡ bữn chuaq ŏ́c ki tễ anhia, tỡ la tễ cũai canŏ́h.
6 nem buscamos glória de homens, quer de vós, quer de outros, embora pudéssemos, como apóstolos de Cristo, ser-vos pesados;
7 Bo hếq ỡt cớp anhia hếq bữn mứt lamên chóq anhia samoât riang mpiq chứm siem con án mbỡiq amia.
7 antes nos apresentamos brandos entre vós, qual ama que acaricia seus próprios filhos.
8 Cỗ hếq ễr áiq lứq yoc ễ chuai anhia, ngkíq hếq tỡ bữn ống atỡng parnai o tễ Yiang Sursĩ sâng, ma lứq hếq rơi dếh chĩuq cuchĩt tang anhia hỡ. Hếq rơi táq ngkíq, la cỗ hếq ayooq lứq anhia.
8 Assim nós, sendo-vos tão afeiçoados, de boa vontade desejávamos comunicar-vos não somente o evangelho de Deus, mas ainda as nossas próprias almas; porquanto vos tornastes muito amados de nós.
9 Sễm ai ơi! Anhia sanhữ tê bo hếq ỡt cớp anhia, hếq táq ranáq lakéh lứq, dŏq hếq chứm bữm crơng sana cha. Tangái cớp sadâu hếq táq níc yỗn tỡ bữn noau tễ anhia túh siem hếq. Hếq táq ngkíq bo hếq atỡng parnai o tễ Yiang Sursĩ yỗn anhia.
9 Porque vos lembrais, irmãos, do nosso labor e fadiga; pois, trabalhando noite e dia, para não sermos pesados a nenhum de vós, vos pregamos o evangelho de Deus.
10 Anhia khoiq hữm chơ dỡi tamoong hếq bo hếq ỡt cớp anhia ca cũai sa‑âm. Anhia khoiq dáng hếq bữn mứt pahỡm bráh o, tanoang tapứng, cớp tỡ bữn noau têq tếq hếq táq ranáq lôih ntrớu. Lứq Yiang Sursĩ dáng tê ŏ́c ki.
10 Vós e Deus sois testemunhas de quão santa e irrepreensivelmente nos portamos para convosco que credes;
11 Anhia dáng hếq khoiq táq cớp dũ náq anhia samoât riang mpoaq táq yỗn con án.
11 assim como sabeis de que modo vos tratávamos a cada um de vós, como um pai a seus filhos,
12 Hếq khoiq atỡng anhia. Hếq khoiq aliam anhia. Cớp hếq khoiq radững níc anhia yỗn táq ranáq o yáng moat Yiang Sursĩ, án ca arô anhia yỗn mut tâng ntốq án sốt, cớp yỗn anhia chống tê chớc ang‑ữr tễ án.
12 exortando-vos e consolando-vos, e instando que andásseis de um modo digno de Deus, o qual vos chama ao seu reino e glória.
13 Hếq sa‑ỡn níc Yiang Sursĩ, yuaq toâq hếq atỡng anhia parnai o tễ Yiang Sursĩ, anhia khoiq ĩt nheq parnai ki. Anhia noap parnai ki la lứq parnai Yiang Sursĩ, tỡ cỡn parnai cũai chống ễ pai sâng. Lứq samoât parnai ki la parnai tễ Yiang Sursĩ. Parnai ki ntôm táq ranáq tâng anhia ca sa‑âm.
13 Por isso nós também, sem cessar, damos graças a Deus, porquanto vós, havendo recebido a palavra de Deus que de nós ouvistes, a recebestes, não como palavra de homens, mas {segundo ela é na verdade} como palavra de Deus, a qual também opera em vós que credes.
14 Sễm ai ơi! Bo ki anhia tũoiq riang tỗp sa‑âm tâng cruang Yudê, alới ca ỡt muoi mứt cớp Yê-su Crĩt. Alới chĩuq sa‑ữi ŏ́c túh coat tỗp I-sarel táq, machớng anhia chĩuq máh túh coat yớu anhia táq chóq anhia tê.
14 Pois vós, irmãos, vos haveis feito imitadores das igrejas de Deus em Cristo Jesus que estão na Judéia; porque também padecestes de vossos próprios concidadãos o mesmo que elas padeceram dos judeus;
15 Máh tỗp I-sarel ca khoiq cachĩt Yê-su, Ncháu hái, cớp alới cachĩt dếh cũai tang bỗq Yiang Sursĩ hỡ. Alới táq dếh hếq hỡ. Alới táq ngkíq, Yiang Sursĩ tỡ bữn bũi ntrớu cớp alới. Alới catáng tỡ yỗn cũai canŏ́h têq puai ngê Yiang Sursĩ.
15 os quais mataram ao Senhor Jesus, bem como aos profetas, e a nós nos perseguiram, e não agradam a Deus, e são contrários a todos os homens,
16 Lứq alới tỡ ễq hếq atỡng cũai tỡ cỡn cũai I-sarel yỗn têq Yiang Sursĩ chuai amoong alới ki tê. Péq chơ lôih tỗp I-sarel táq. Sanua toâq ngư Yiang Sursĩ táq alới.
16 e nos impedem de falar aos gentios para que sejam salvos; de modo que enchem sempre a medida de seus pecados; mas a ira caiu sobre eles afinal.
17 Sễm ai ơi! Riang hếq nâi, bo hếq ratáh tễ anhia, hếq chanchớm tỡ bữn dũn noâng hếq toâq loah pỡ anhia. Chơ sanua hếq sanhữ lứq anhia, cớp hếq ễr áiq yoc ễ ramóh loah anhia. Mứt hếq ỡt níc cớp anhia, ma tỗ hếq ỡt yơng tễ anhia.
17 Nós, porém, irmãos, sendo privados de vós por algum tempo, de vista, mas não de coração, tanto mais procuramos com grande desejo ver o vosso rosto;
18 Hếq chanchớm yoc ễ toâq loah pỡ anhia. Riang cứq Phau-lô nâi, cứq khoiq bar pái trỗ chanchớm ễ toâq pỡ anhia, ma yiang Satan catáng níc hếq.
18 pelo que quisemos ir ter convosco, pelo menos eu, Paulo, não somente uma vez, mas duas, e Satanás nos impediu.
19 Cỗ nŏ́q hếq têq dáng Yê-su sâng bũi cớp hếq? Cỗ nŏ́q hếq têq sâng bũi ỡn? Cớp nŏ́q hếq têq pai hếq táq ranáq o yáng moat Yê-su, Ncháu hái, toâq tangái án toâq loah pỡ cutễq nâi? Lứq samoât hếq bữn nheq máh ŏ́c ki la cỗ tễ anhia.
19 Porque, qual é a nossa esperança, ou gozo, ou coroa de glória, diante de nosso Senhor Jesus na sua vinda? Porventura não o sois vós?
20 Lứq samoât noau khễn hếq la cỗ tễ anhia, cớp mứt pahỡm hếq sâng bũi ỡn lứq la cỗ tễ anhia.
20 Na verdade vós sois a nossa glória e o nosso gozo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?