Lucas 15
Firim fafu fal Aláemit (BQJ) vs ARIB
1 Uyaba-búalen ni bugagu bugo ujail uhajen me, nihi gulof Yésu bi euttenol.
1 Ora, chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Ñer Eᵽárisie yay ni úᵽajula gúboñ Aláemit bugagu n’gúmeñ Yésu guoh : « Aíne ahume nah’aalen utilaaw wári iki nah’atiñor ni bugo. »
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Ñer Yésu naŋar búnogor baube naagil :
3 Então ele lhes propôs esta parábola:
4 « An ni buru abaj me ubbarum wono ekeme min ganur ni wo gullim, leti ᵽan ahat to n’ulah waw wawu ᵽoowo, min ak’aliᵽul ganur gagu gallim me ak’ajugul go ? Akoña ajuge gabbarumol gallimen me|src="bk00005c.tif" size="span" copy="Louise Bass & Horace Knowles" ref="Lík 15.4"
4 Qual de vós é o homem que, possuindo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto, e não vai após a perdida até que a encontre?
5 Ban no najae go me ejuh, ᵽan súmol nateb go akan n’ubandol.
5 E achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo;
6 Ñer no najae me eĉigul súndool, ᵽan ávogul gupalol ni uĉindorol min aagil : “Júsumaet mimanur n’ínje, mata nijuge gabbarumom gallimen me.”
6 e chegando a casa, reúne os amigos e vizinhos e lhes diz: Alegrai-vos comigo, porque achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Mo may, ínje ilobul yo, ésumay yay yaa n’émit ᵽan efaŋ gájalo atila anur o bábahener bakanerol, faŋ yala bugan gono úvi gubbagir ni gaat ni gubbagir (99) gaĉole garorenut ébahen bakaneril. »
7 Digo-vos que assim haverá maior alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 « Ti may anaare o babajer sifaraku sono guñen, mbiban yanur nellim, leti ᵽan asaen ejaŋa navu yaŋ yay, min abajenbaj naliᵽ efaraku yay iki ajuh yo ?
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma dracma, não acende a candeia, e não varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Ban no najae yo me ejuh, ᵽan ávogul gupalol ni uĉindorol min aagil : “Júsumaet mimanur n’ínje, mata nijuge efarakuom yallimen me.”
9 E achando-a, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu havia perdido.
10 Mo may, ínje ilobul yo, emalaka Aláemit ᵽan gúsumaet mala atila anur o bábahener bakanerol. »
10 Assim, digo-vos, há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Yésu natajen aagil : « Baje ánaine abaje úᵽur gúuba.
11 Disse-lhe mais: Certo homem tinha dois filhos.
12 Apuma naah ᵽayol : “Ᵽaᵽa, usenom butumom ni faĉaw ni fubaj fafu fo nujaóli me ehat.” Min ᵽayma agaboril fo.
12 O mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me toca. Repartiu-lhes, pois, os seus haveres.
13 Ᵽúrto gunah guman, áᵽur ahu apuma nannomen fubajol ᵽe min akay mbal ésuh ece ráli. No naĉih bo me, nanamo búᵽoĉet min atiñ fubajol ᵽe.
13 Poucos dias depois, o filho mais moço ajuntando tudo, partiu para um país distante, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 No natiñ fo me aban, bieb bámah m’búloul dó n’ésuh yay, ban ñer abbañut abaj wo najae me fitiñ.
14 E, havendo ele dissipado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a passar necessidades.
15 Najow ak’ahamago yaŋ ace áine ala ró n’ésuh yay min áine ahu nah’aboñol gakoñ suhumbaol.
15 Então foi encontrar-se a um dos cidadãos daquele país, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 Añil ahumu biinumol m’bíni ni mitiñ suhumba sasu, bare mati baj an abembol.
16 E desejava encher o estômago com as alfarrobas que os porcos comiam; e ninguém lhe dava nada.
17 Ñer naᵽinor aah : “Uroka ᵽayom ubugi bo maa ni’gutiñ gupoñ iki guŋañen ; ínje o níkail íni tale nihi bieb bumuh.
17 Caindo, porém, em si, disse: Quantos empregados de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Ᵽan iot mbaa yaŋ ᵽayom ; iĉih me, niogol : ‹ Ᵽaᵽa, nitile n’Aláemit ni ᵽoᵽ ni aw.
18 Levantar-me-ei, irei ter com meu pai e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Iᵽilout min ubbañ ujogom ti añil úiya. Ujogom ti ñer níh’íni me arokai ace ! ›”
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus empregados.
20 Min ñer ailo ake búot mbaa yaŋ ᵽayol. O baroŋer n’érali yaŋil, ᵽayol naŋandenol, ban enilol nerumol faŋ. Náteil iki guemor, nálloŋol aban nacolol.
20 Levantou-se, pois, e foi para seu pai. Estando ele ainda longe, seu pai o viu, encheu-se de compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Aᵽúr ahu naagol : “Ᵽaᵽa, nitile n’Aláemit ni aw. Ibbañut iᵽilo min ujogom ti añil úiya.”
21 Disse-lhe o filho: Pai, pequei conta o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Bare ᵽayma naah urokaaw : “Jíŋarul ni majase gájuo gagu gafaŋ me jáari jikanol, jikanol ᵽoᵽ eĉela ni gañen ni udala ni guot.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e alparcas nos pés;
23 Jújogul jíjin jaju jafaŋ me bali jumuh min ukanaol gaggan gámah,
23 trazei também o bezerro, cevado e matai-o; comamos, e regozijemo-nos,
24 mata áᵽurom ume naĉelenĉet, mbiban nábbañul áni m’buroŋ, nallimenlim bare nibbañe iraŋenol.” Min ñer gunamo ekan gaggan n’ésumay ró.
24 porque este meu filho estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 Ni tinah tautu, afamma o bároŋerul m’burok n’ulah waw. No naotulo me ák’áloful yaŋil, naun min fóñe mee ni boge mee.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e quando voltava, ao aproximar-se de casa, ouviu a música e as danças;
26 Návogul ace n’urokaaw min arorenol wa ubaje ni yaŋ yay.
26 e chegando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Aroka ahu naagol : “Atii nabbañulobbañ, ban naĉigul ni gásumay, yo eĉil me ᵽai namuh jíjin jaju jali me min akanol gaggan.”
27 Respondeu-lhe este: Chegou teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Ñer afamma ahu fiiñol ni fitiñ nalat enogen ni yaŋ yay. Ᵽayol náᵽurul akelol esafor tima nanogen.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. Saiu então o pai e instava com ele.
29 Bare afamma ahu naah ᵽayol : “Uutten, baje símit sammemmeŋ ínje n’eroki ti amigel, ímusut ilat ekan hani gúboñ ganur gúiya. Ban úmusut usenom mele jijamen jafulut me min ísil súm itiñ ni gupalom.
29 Ele, porém, respondeu ao pai: Eis que há tantos anos te sirvo, e nunca transgredi um mandamento teu; contudo nunca me deste um cabrito para eu me regozijar com meus amigos;
30 Bare no áᵽuri umua abbanno me, aŋar me fubaji ᵽe ak’abelen ni sujobu, nufaen umugol jíjin jaju jali me.”
30 vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Ᵽayol naagol : “Añúm, aw umu tale nánonan n’ínje, ban waf waw úmbam ᵽe, úiya uom may.
31 Replicou-lhe o pai: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que é meu é teu;
32 Bare ᵽiloᵽilo min ukanal gaggan ban núsumaetal, mata atii umu naĉelenĉet, mbiban nábbañul áni m’buroŋ, nallimene bare najugi.” »
32 era justo, porém, regozijarmo-nos e alegramo-nos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.