Atos 27

Tai Dam (BLT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Quan tỉnh ꞌhẹn ꞌmự hảư ꞌsúm khỏi khảu ꞌhứa pay cá [ꞌmướng Lôm] phén đin ꞌmướng ꞌI‑ta‑ꞌli, ꞌlẹo đảy dao ꞌtan Pôn cắp kỉ ꞌcốn ꞌtú ứn hảư quan đu ꞌhọi lính ꞌchư Du‑ꞌli‑ô, pên quan phủ#ꞌnưng cuông mốt côn lính chảu phén#đin.
1 Quando chegou a hora, zarpamos para a Itália. Paulo e muitos outros prisioneiros foram colocados sob a guarda de um oficial romano chamado Júlio, capitão do Regimento Imperial.
2 ꞌSúm khỏi khảu bẳng ꞌhứa#ꞌnưng ꞌmá té ꞌmướng ꞌA‑ꞌla‑ꞌmịt, ꞌlẹo ꞌchí pay ꞌve ꞌdặng lom ꞌta ꞌhứa tỉnh ꞌA‑ꞌsia. ꞌMí phủ#ꞌnưng ꞌchư ꞌA‑ꞌlịt‑ta‑ꞌkhô ꞌcốn ꞌmướng ꞌThê‑ꞌsa‑ꞌlôn tỉnh ꞌMa‑kê‑đô‑ꞌnia ꞌcọ ók pay ꞌpọm điêu mốt ꞌsúm#khỏi.
2 Aristarco, um macedônio de Tessalônica, nos acompanhou. Partimos num navio que tinha vindo do porto de Adramítio, no litoral noroeste da província da Ásia. Estavam previstas diversas paradas em portos ao longo da costa.
3 ꞌMự lăng ꞌsúm khỏi ꞌcọ ꞌhọt ꞌmướng ꞌSi‑đôn. Quan Du‑ꞌli‑ô chaư quảng cắp ꞌtan#Pôn, chắng hảư phép pay ha mốt mú ꞌpi ꞌnọng ꞌpưa hảư sau ꞌchoi ꞌchương dú ꞌchương#kin.
3 No dia seguinte, quando ancoramos em Sidom, Júlio demonstrou bondade a Paulo permitindo-lhe que desembarcasse para visitar amigos e receber ajuda material deles.
4 ꞌMưa ꞌhứa ók ꞌmướng ꞌnặn pay ꞌdiến chuốp ꞌluống#ꞌlốm, ꞌsướng ꞌnặn ꞌsúm khỏi chắng ꞌliệp pay ꞌkém đon ꞌmướng Síp‑ꞌlơ ꞌpưa hảư khói#ꞌlốm.
4 Quando partimos de lá, fomos costeando a ilha de Chipre, devido aos ventos contrários que tornavam difícil manter o rumo.
5 ꞌSúm khỏi khảm ꞌnặm bể cai tỉnh Ki‑ꞌli‑kia kéng tỉnh Păm‑ꞌphi‑ꞌlia ꞌlẹo ꞌhọt ꞌmướng ꞌMi‑ꞌla tỉnh ꞌLu‑kia.
5 Prosseguindo por mar aberto, passamos pelo litoral da Cilícia e da Panfília, chegando a Mirra, na província de Lícia.
6 Bón ꞌnặn quan đảy hên bẳng ꞌhứa#ꞌnưng ꞌmá té ꞌmướng ꞌA‑ꞌlệc‑ꞌsăn‑đia ꞌchí pay ha phén đin ꞌmướng ꞌI‑ta‑ꞌli. Quan chắng ꞌpá ꞌsúm khỏi khảu bẳng ꞌhứa ꞌnặn#pay.
6 Ali, o oficial no comando encontrou um navio egípcio de Alexandria que estava de partida para a Itália e nos fez embarcar.
7 ꞌSúm khỏi ꞌcoi pay ꞌpưa ꞌdạk ꞌchá pay lai ꞌmự chắng ꞌhọt ꞌkém ꞌmướng Ca‑ꞌni‑đô. ꞌLốm ꞌhéng#lai, pay ꞌsư báu#đảy, ꞌsúm khỏi chắng khí ꞌhứa ꞌliệp pay ꞌkém đon ꞌmướng Ca‑ꞌlê‑tê ꞌpưa hảư khói#ꞌlốm, cai bón hua đon khék#ꞌva ꞌSăn‑ꞌmô‑ꞌnê [chắng ꞌvện sia ꞌlốm#đảy].
7 Navegamos vagarosamente por vários dias e, depois de muita dificuldade, nos aproximamos de Cnido. Por causa dos ventos contrários, atravessamos para Creta, acompanhando o litoral menos exposto da ilha, defronte ao cabo de Salmona.
8 ꞌSúm khỏi ꞌliệp ꞌhím đon ꞌnặn pay ꞌdạk ꞌchá#lai, chắng ꞌhọt bón#ꞌnưng dú chăm ꞌmướng ꞌLa‑ꞌsê‑a khék#ꞌva ꞌta ꞌhứa ꞌchăn#ꞌngám.
8 Costeamos a ilha com grande esforço, até que chegamos a Bons Portos, perto da cidade de Laseia.
9 ꞌSúm khỏi sia ꞌlạ lai ꞌmự#ꞌlẹo, ꞌnhám ꞌcốn ꞌDiu ꞌcắm báu#kin ꞌcọ cai pay#ꞌlẹo, [khảu ꞌnhám#ꞌlốm], pay ꞌtáng ꞌhứa ꞌcọ ꞌchí chuốp ꞌpọ ꞌláng#ꞌhại. ꞌTan Pôn chắng bók mốt nẳng ꞌhứa ꞌnặn#ꞌva,
9 Havíamos perdido muito tempo. As condições climáticas estavam se tornando perigosas para a navegação, pois se aproximava o fim do outono, e Paulo tratou dessa questão com os oficiais do navio.
10 “ꞌPi ꞌnọng#ꞌhới, khỏi hên#ꞌva ꞌháu ꞌtiếu ꞌtáng pay nả ꞌchí chuốp ꞌpọ ꞌláng#ꞌhại, ꞌhứa ꞌtếng ꞌchương khong ꞌcọ ꞌchí sia pay#lai, ꞌmo ꞌháu ꞌcọ ꞌchí sia pay#máư.”
10 Disse ele: “Senhores, se prosseguirmos, vejo que teremos problemas adiante. Haverá grande prejuízo para o navio e para a carga, e perigo para nossa vida”.
11 Hák#ꞌva quan đu lính lỏ#ꞌphắng phủ ꞌtại ꞌhứa cắp chảu ꞌhứa ꞌnặn ꞌsứa sia ꞌquám ꞌtan Pôn#bók.
11 Mas o oficial encarregado dos prisioneiros deu mais ouvidos ao capitão e ao proprietário do navio que a Paulo.
12 ꞌChí léng ꞌhứa ꞌvạy ꞌtặn khói ꞌnhám nao nẳng ꞌta ꞌhứa ꞌchăn ꞌngám ꞌnặn ꞌcọ báu#đi ꞌto#đaư. ꞌSướng ꞌnặn ꞌcốn nẳng ꞌhứa ꞌphớn lai ꞌpọm chaư căn é ꞌlong ꞌhứa ók sia bón#ꞌnặn, ꞌva ꞌdệt đảy ꞌcọ hảư ꞌhọt ꞌta ꞌhứa ꞌmướng ꞌPhoi‑ꞌnịch, ꞌlẹo chắng ꞌdặng dú nẳng hẳn hảư khói ꞌnhám#nao. ꞌMướng ꞌPhoi‑ꞌnịch ꞌnặn pên ꞌta ꞌhứa#ꞌnưng dú nẳng đon ꞌmướng Ca‑ꞌlê‑tê, ꞌphượng#ꞌnưng khảu ꞌtáng tảư ta ꞌvến#tốc, ꞌphượng#ꞌnưng khảu ꞌtáng nưa ta ꞌvến#tốc.
12 E, uma vez que Bons Portos era uma enseada aberta, um péssimo lugar para passar o inverno, a maioria da tripulação desejava ir a Fenice, que ficava mais adiante na costa de Creta, e passar o inverno ali. Fenice era um bom porto, com abertura apenas para o sudoeste e o noroeste.
13 ꞌMưa ꞌlốm on ꞌpặt ꞌmá té ꞌtáng#tảư, sau ꞌcọ ngắm#ꞌva đảy ꞌsướng ꞌláng áo#ꞌlẹo, chắng cốn au lếc léng ꞌhứa#khửn, ꞌlẹo ꞌliệp ꞌhím phắng đon ꞌmướng Ca‑ꞌlê‑tê pay.
13 Quando um vento leve começou a soprar do sul, os marinheiros pensaram que conseguiriam chegar lá a salvo. Por isso, levantaram âncora e foram costeando Creta.
14 ꞌHứa pay báu#ꞌhế đảy hơng ꞌto đaư ꞌcọ ꞌchọ há ꞌlốm luông khék#ꞌva ꞌlốm té ꞌtáng nưa ta ꞌvến#ók, ꞌpặt ꞌhéng ꞌmá té đon#ꞌmướng.
14 Mas o tempo mudou de repente, e um vento com força de furacão, chamado Nordeste, soprou sobre a ilha e nos empurrou para o mar aberto.
15 ꞌLốm tók sáư ꞌhéng#lai, ꞌhứa pản báu#đảy, ꞌsúm khỏi chắng pói hảư pay ꞌtoi ꞌluống#ꞌlốm.
15 Como os marinheiros não conseguiam manobrar o navio para ficar de frente para o vento, desistiram e deixaram que fosse levado pela tempestade.
16 ꞌMưa ꞌliệp pay ꞌtoi bón pảy ꞌlốm ꞌkém đon ꞌnọi khék đon Cao‑đê, ꞌsúm khỏi ꞌlạk ꞌhứa ꞌnọi khửn ꞌmá phúk ꞌvạy đảy ꞌcọ ꞌdạk ꞌchá#lai.
16 Navegamos pelo lado menos exposto de uma pequena ilha chamada Cauda, onde, com muito custo, conseguimos içar para bordo o barco salva-vidas que viajava rebocado.
17 ꞌMưa ꞌlạk ꞌhứa ꞌnọi khửn đảy#ꞌlẹo, mốt ꞌcốn ꞌhứa chắng au ꞌchưạk ꞌcạt ꞌhứa nháư#ꞌvạy. Dản#ꞌva ꞌhứa ꞌchí ꞌcúng hát ꞌkém phắng phén đin ꞌLi‑bia, sau chắng pốt phả cẳn ꞌlốm ꞌlống#sia, hảư ꞌhứa lay pay ꞌtoi ꞌluống#ꞌlốm.
17 Então os marinheiros amarraram cordas em volta do casco do navio para reforçá-lo. Temiam ser arrastados para os bancos de areia de Sirte, diante do litoral africano, por isso baixaram a âncora flutuante para desacelerar o navio e deixaram que fosse levado pelo vento.
18 ꞌMự lăng, ꞌlốm ꞌcọ ꞌnhắng ꞌhéng tók sáư ꞌhứa#dú, mốt ꞌcốn ꞌhứa chắng au ꞌchương ꞌcạ nẳng ꞌhứa thỉm#sia.
18 No dia seguinte, como ventos com força de vendaval continuavam a castigar o navio, a tripulação começou a lançar a carga ao mar.
19 ꞌMự thứ sam#ꞌmá, sau chắng ꞌpá căn ham ꞌchương sủ khong sáư nẳng ꞌhứa thỉm sia#máư.
19 No terceiro dia, removeram até mesmo parte do equipamento do navio e o jogaram fora.
20 Báu#hên ta ꞌvến ꞌhứ#ꞌva đao ꞌhung đảy lai ꞌmự ꞌmá#ꞌlẹo, ꞌlốm ꞌcọ ꞌnhắng tók ꞌhéng dú báu#khát, ꞌsướng ꞌnặn ngắm#ꞌva ꞌchí báu#ꞌnhắng pên ꞌcốn#ꞌlẹo.
20 A tempestade terrível prosseguiu por muitos dias, escondendo o sol e as estrelas, até que perdemos todas as esperanças.
21 Mốt ꞌcốn nẳng ꞌhứa báu#đảy kin khảu ꞌmá đảy lai ꞌmự#ꞌlẹo, ꞌtan Pôn chắng dưn khửn bók sau#ꞌva, “ꞌPi ꞌnọng#ꞌhới, ꞌva ꞌpi ꞌnọng hák ꞌphắng ꞌquám khỏi báu#ók sia đon ꞌmướng Ca‑ꞌlê‑tê ꞌnặn, ꞌháu ꞌcọ ꞌchí báu#đảy chuốp ꞌhại sia ꞌchương khong ꞌsướng ꞌnị cá#đaư.
21 Fazia tempo que ninguém comia. Por fim, Paulo reuniu a tripulação e disse: “Os senhores deveriam ter me dado ouvidos no princípio e não ter deixado Bons Portos. Teriam evitado todo este prejuízo e esta perda.
22 ꞌKhạy [ꞌsứ đaư ꞌcọ pên#ꞌlẹo], khỏi so bók ꞌpi ꞌnọng ꞌnhá ꞌnọi#chaư, ꞌsúm ꞌháu ꞌchí báu#ꞌmí phaư#sia, ꞌmí ꞌto ꞌchí sia#ꞌhứa.
22 Mas tenham bom ânimo! O navio afundará, mas nenhum de vocês perderá a vida.
23 Chảu Pua ꞌPhạ pên chảu dú nưa khỏi ꞌkhới vảy ꞌháu#ꞌnặn. ꞌCứn ꞌnị tiên ꞌchạư chăm ꞌmứ ꞌTan chảu đảy ꞌmá dưn dú chăm#khỏi,
23 Pois, ontem à noite, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo se pôs ao meu lado
24 bók#ꞌva, ‘Pôn#ꞌhới, ꞌnhá dản săng#ꞌnớ, ꞌsứ đaư ꞌnọng ꞌcọ ꞌchí đảy pay ók nả Cai‑ꞌsa#lo. Chảu Pua ꞌPhạ ꞌchí ꞌchoi ꞌpứng ꞌcốn ꞌmá ꞌtoi ꞌhứa ꞌnặn khói tai ꞌpưa nả ta#ꞌnọng.’
24 e disse: ‘Não tenha medo, Paulo! É preciso que você compareça diante de César. E Deus, em sua bondade, concedeu proteção a todos que navegam com você’.
25 ꞌSướng ꞌnặn ꞌpi ꞌnọng ꞌnhá ꞌnọi#chaư, khỏi ꞌchưa Chảu Pua#ꞌPhạ, ꞌsứ đaư ꞌcọ ꞌchí pên ꞌsướng ꞌTan chảu bók ꞌnặn#ꞌtẹ.
25 Portanto, tenham bom ânimo! Creio em Deus; tudo ocorrerá exatamente como ele disse.
26 Hák#ꞌva ꞌhứa ꞌló ꞌchí ꞌchọ ꞌcúng hát dú ꞌhím đon bón#ꞌnưng.”
26 É necessário, porém, que sejamos impulsionados para uma ilha”.
27 ꞌHọt ꞌcứn thứ síp sí#ꞌlẹo, ꞌlốm ꞌnhắng tók sáư ꞌhứa pay ꞌmá dú nẳng ꞌnặm bể ꞌA‑đia. Dáo cang#ꞌcứn, ꞌpứng ꞌcốn ꞌhứa ngắm#ꞌva chăm ꞌhím phắng#ꞌlẹo.
27 Por volta da meia-noite, na décima quarta noite de tempestade, enquanto éramos levados de um lado para o outro no mar Adriático, os marinheiros perceberam que estávamos perto de terra firme.
28 Sau chắng dắng bớng#ꞌnặm ꞌnhắng ꞌlợc dú ꞌsáo#ꞌvá. ꞌHứa pay đảy ꞌnọi#ꞌnưng chắng dắng bớng#máư, ꞌcọ ꞌhụ#ꞌva ꞌnhắng ꞌlợc síp hả#ꞌvá.
28 Lançaram a sonda e verificaram que a água tinha 37 metros de profundidade. Um pouco depois, lançaram a sonda novamente e encontraram apenas 27 metros.
29 Sau ꞌcọ dản#ꞌva ꞌhứa ꞌchí túm#đán, chắng thỉm lếc léng ꞌhứa sí ăn ꞌlống ꞌnặm ꞌtáng ꞌtại ꞌhứa ꞌlẹo ꞌcọ đé so hảư ꞌhung#ꞌvắn.
29 Temiam que, se continuássemos assim, seríamos atirados contra as rochas na praia. Por isso, lançaram quatro âncoras da parte de trás do navio e ansiavam para que o dia chegasse logo.
30 ꞌPứng ꞌcốn ꞌhứa ꞌchí ha ꞌtáng ꞌpai pay#sia, chắng dón ꞌhứa ꞌnọi ꞌlống ꞌnặm ꞌdệt ꞌsướng ꞌchí pay au lếc léng ꞌhứa pay dón ꞌlống ꞌtáng hua#ꞌhứa.
30 Dando a entender que iriam lançar as âncoras da parte da frente, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas, na tentativa de abandonar o navio.
31 ꞌTan Pôn ꞌdiến bók quan đu lính cắp mốt lính ꞌnặn#ꞌva, “ꞌPứng ꞌcốn ꞌhứa hák ꞌpai pay sia ꞌlẹo#ꞌtẹ, ꞌpứng ꞌtan ꞌcọ ꞌchí báu#khói tai cá#đaư.”
31 Paulo, então, disse ao oficial no comando e aos soldados: “Se os marinheiros não permanecerem a bordo, vocês não conseguirão se salvar”.
32 Mốt lính chắng tắt ꞌchưạk khoen ꞌhứa ꞌnọi ꞌnặn tốc sáư ꞌnặm lay pay#sia.
32 Então os soldados cortaram as cordas do barco salva-vidas e o deixaram à deriva.
33 Khỏn ꞌchí ꞌhung, ꞌtan Pôn chướng ꞌchứa ꞌchu ꞌcốn kin#khảu. ꞌTan bók sau#ꞌva, “ꞌPi ꞌnọng ꞌcóng thả ꞌlốm ꞌtuôi đảy síp sí ꞌmự#ꞌlẹo, ꞌnhắng báu#ꞌhế đảy kin#săng.
33 Enquanto amanhecia, Paulo insistiu que todos comessem. “De tão preocupados, vocês não se alimentam há duas semanas”, disse ele.
34 ꞌSướng ꞌnặn hảư ꞌpi ꞌnọng kin khảu ꞌpưa hảư#ꞌnhắng. Phôm nẳng hua ꞌpi ꞌnọng sểm#ꞌnưng ꞌcọ ꞌchí báu#sia.”
34 “Por favor, comam alguma coisa agora, para seu próprio bem. Pois nem um fio de cabelo de sua cabeça se perderá.”
35 ꞌTan Pôn ꞌvạu ꞌsướng ꞌnặn ꞌlẹo chắng au khảu béng ꞌmá cáo ꞌquám đảy ꞌdọn Chảu Pua ꞌPhạ dú tó nả ꞌchu#ꞌcốn, ꞌlẹo bít ók#kin.
35 Em seguida, tomou um pão, deu graças a Deus na presença de todos, partiu-o em pedaços e comeu.
36 Cuông ꞌchớ ꞌnặn ꞌchu ꞌcốn phaư ꞌcọ sáng#chaư, au căn kin#khảu.
36 Todos se animaram e começaram a comer.
37 ꞌCốn dú nẳng ꞌhứa ꞌtếng#cá mết ꞌmí 276#ꞌcốn.
37 Havia um total de 276 pessoas a bordo.
38 Kin ím#ꞌlẹo, sau ꞌcọ au khảu cák thỉm sáư ꞌnặm pay sia ꞌpưa ꞌdệt hảư ꞌhứa bau#ꞌlống.
38 Depois de se alimentar, a tripulação aliviou o peso do navio mais um pouco, atirando ao mar toda a carga de trigo.
39 ꞌMứa ꞌhung ꞌlẹo, sau báu#ꞌhụ#ꞌva ꞌhím phắng ꞌmướng#đaư. Sau phó hên ꞌvơn#ꞌnặm, ꞌhím bốc ꞌcọ pên đon#ꞌsái. Sau ngắm ꞌva ꞌdệt đảy ꞌcọ é au ꞌhứa khảu pay ꞌvạy bón#ꞌnặn.
39 Ao amanhecer, não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia e cogitaram se seria possível chegar ali e atracar o navio.
40 Sau chắng tắt ꞌchưạk lếc léng ꞌhứa tốc khảu ꞌnặm pay sia ꞌtếng kẻ ꞌchưạk ꞌmặt ꞌmạy ꞌtại ꞌhứa#ók, ꞌlẹo ꞌcọ sao phả cẳn ꞌlốm nẳng hua ꞌhứa khửn hảư ꞌlốm ꞌpặt khảu pay sú ta#phắng.
40 Então cortaram as âncoras e as deixaram no mar. Depois, afrouxaram as cordas que controlavam os lemes, levantaram a vela da frente e foram rumo à praia,
41 ꞌHứa ꞌhọt bón ꞌnặm song ꞌqué lay ꞌmá ꞌhốm#căn, hua ꞌhứa ꞌdiến khảu ꞌcúng đon ꞌsái ók báu#đảy. ꞌPhóng ꞌnặm tók sáư ꞌhéng#lai, ꞌtáng ꞌtại ꞌhứa ꞌcọ ték#ók.
41 mas o navio foi apanhado entre duas correntezas contrárias e encalhou antes do esperado. A parte da frente se encravou e ficou imóvel, enquanto a parte de trás, atingida pela força das ondas, começou a se partir.
42 Mốt lính ổ căn ꞌchí khả ꞌpứng ꞌcốn ꞌtú#sia, ꞌpưa dản#ꞌva phủ ꞌhụ ꞌlói ꞌnặm ꞌchí ꞌtéo#khói.
42 Os soldados queriam matar os prisioneiros para que não nadassem até a praia e depois fugissem.
43 Hák#ꞌva quan đu lính é ꞌchoi ꞌtan Pôn hảư khói#tai, chắng hảm mốt lính báu#hảư sau ꞌdệt ꞌnéo#ꞌnặn. ꞌLẹo quan bók hảư ꞌchu#ꞌcốn, phaư ꞌhụ ꞌlói ꞌnặm lỏ#hảư ꞌtéo ꞌlói pay ha bốc#cón.
43 O oficial no comando, porém, desejava poupar a vida de Paulo e não permitiu que executassem seu plano. Ordenou aos que sabiam nadar que saltassem ao mar primeiro e fossem em direção a terra.
44 ꞌLẹo ꞌpứng ꞌcốn báu#ꞌhụ ꞌlói lỏ#ꞌphứa ꞌmạy pẻn ꞌhứ#ꞌva ꞌmạy ꞌhứa hắc ꞌnặn#pay. ꞌSướng ꞌnặn phaư ꞌcọ chắng khói tai ꞌhọt bốc#mết.
44 Os outros se agarraram a tábuas ou pedaços do navio destruído. Assim, todos chegaram à praia em segurança.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.