Gênesis 29
BCC vs ARIB
1 Ákub ráh gept, shot o shot tánke ródarátki mardománi molká sar but.
1 Então pôs-se Jacó a caminho e chegou à terra dos filhos do Oriente.
2 Ódá disti ta dashtá cháté o say ramag chátay nazzikká waptag, chéá ke mardomán é ramag cha hamé chátá ápa dátant. Baláhén sengé chátay dapá at.
2 E olhando, viu ali um poço no campo, e três rebanhos de ovelhas deitadas junto dele; pois desse poço se dava de beber aos rebanhos; e havia uma grande pedra sobre a boca do poço.
3 Wahdé sajjahén ramag ódá moccha butant, shepánkán á seng cha chátay dapá kenzént, pas ápa dátant o seng padá hamá jágahá, chátay dapá éra kort.
3 Ajuntavam-se ali todos os rebanhos; os pastores removiam a pedra da boca do poço, davam de beber às ovelhas e tornavam a pôr a pedra no seu lugar sobre a boca do poço.
4 Ákubá gón áyán gwasht: “Brátán! Shomá kojig ét?” Passawesh dát: “Háránay mardom én.”
4 Perguntou-lhes Jacó: Meus irmãos, donde sois? Responderam eles: Somos de Harã.
5 Ákubá jost kortant: “Shomá Náhóray chokk Lábáná pajjáha kárét?” Áyán gwasht: “Haw, zánéni.”
5 Perguntou-lhes mais: Conheceis a Labão, filho de Naor; Responderam: Conhecemos.
6 Ákubá jost kort: “Lábán dráh o salámat ent?” Áyán passaw dát: “Haw, dráh o salámat ent o esh ent áiay jenekk Ráhil gón pasán pédák ent.”
6 Perguntou-lhes ainda: vai ele bem? Responderam: Vai bem; e eis ali Raquel, sua filha, que vem chegando com as ovelhas.
7 Ákubá gwasht: “Bechár, róch angat borz ent o ramagáni mocch bayagay wahd naent. Pasán áp bedayét o kahcharán barét.”
7 Disse ele: Eis que ainda vai alto o dia; não é hora de se ajuntar o gado; dai de beber às ovelhas, e ide apascentá-las.
8 Passawesh dát: “Tánke sajjahén ramag mocch mabant o seng cha chátay dapá kenzénag mabit, má pasán áp dáta nakanén. Randá ápesha dayén.”
8 Responderam: Não podemos, até que todos os rebanhos se ajuntem, e seja removida a pedra da boca do poço; assim é que damos de beber às ovelhas.
9 Ákub angat gón áyán habará at ke Ráhil gón wati petay pasán átk o raset. Ráhil wati petay pasáni shepánk at.
9 Enquanto Jacó ainda lhes falava, chegou Raquel com as ovelhas de seu pai; porquanto era ela quem as apascentava.
10 Wahdé Ákubá wati mátay brát Lábánay jenekk Ráhil o Lábánay pas distant, dém pa chátá shot, sengi cha chátay dapá kenzént o wati nákóay pasi áp dátant.
10 Quando Jacó viu a Raquel, filha de Labão, irmão de sua mãe, e as ovelhas de Labão, irmão de sua mãe, chegou-se, revolveu a pedra da boca do poço e deu de beber às ovelhas de Labão, irmão de sua mãe.
11 Ákubá Ráhil chokket o gón borzén tawáréá grewagi bendát kort.
11 Então Jacó beijou a Raquel e, levantando a voz, chorou.
12 Ráhili hál dát ke man tai petay syád án o Rebekkáay chokk án. Ráhil tacháná shot o wati peti hál dát.
12 E Jacó anunciou a Raquel que ele era irmão de seu pai, e que era filho de Rebeca. Raquel, pois foi correndo para anunciá-lo a, seu pai.
13 Lábáná anchó ke wati gohárzátk Ákubay hál eshkot, tacháná átk, Ákubi gwarambáz kort, chokket o wati lógá borti. Ákubá sajjahén gapp gón Lábáná jatant o
13 Quando Labão ouviu essas novas de Jacó, filho de sua irmã, correu-lhe ao encontro, abraçou-o, beijou-o e o levou à sua casa. E Jacó relatou a Labão todas essas, coisas.
14 Lábáná gón áiá gwasht: “Taw mani haddh o hón ay.” Ákub tán máhéá áiay kerrá jallet.
14 Disse-lhe Labão: Verdadeiramente tu és meu osso e minha carne. E Jacó ficou com ele um mês inteiro.
15 Gorhá Lábáná gón Ákubá gwasht: “Belli taw mani syád ay, bale pa man moptá kár makan. Maná wati mozzá begwash.”
15 Depois perguntou Labão a Jacó: Por seres meu irmão hás de servir-me de graça? Declara-me, qual será o teu salário?
16 Lábáná do janénchokk hastat. Masterénay nám Lyáh at o kasterénay nám Ráhil.
16 Ora, Labão tinha duas filhas; o nome da mais velha era Léia, e o da mais moça Raquel.
17 Lyáhay chamm béjalwah atant bale Ráhil sharrangé at o dhill o báládá jalwanák at.
17 Léia tinha os olhos enfermos, enquanto que Raquel era formosa de porte e de semblante.
18 Ákubá Ráhil dóst but, gwashti: “Agan maná wati kasterén jenekk Ráhilá bedayay, man pa taw hapt sálá kára kanán.”
18 Jacó, porquanto amava a Raquel, disse: Sete anos te servirei para ter a Raquel, tua filha mais moça.
19 Lábáná gwasht: “Sharter ent ke man Ráhilá dega mardéay badalá tará bedayán. Hamedá mani kerrá bedár.”
19 Respondeu Labão: Melhor é que eu a dê a ti do que a outro; fica comigo.
20 Gorhá Ákubá pa Ráhilaygi tán hapt sálá kár kort, bale Ráhili anchó dóst at ke Ákubay delá é haptén sál purah lahtén róch atant.
20 Assim serviu Jacó sete anos por causa de Raquel; e estes lhe pareciam como poucos dias, pelo muito que a amava.
21 Nun Ákubá gón Lábáná gwasht: “Mani zálá maná beday. Mani haptén sál sarjam butagant o nun man gón áiá hór bayaga lóthán.”
21 Então Jacó disse a Labão: Dá-me minha mulher, porque o tempo já está cumprido; para que eu a tome por mulher.
22 Lábáná óday sajjahén mardom lóthetant o dáwaté kort.
22 Reuniu, pois, Labão todos os homens do lugar, e fez um banquete.
23 Shap ke but, wati jenekk Lyáhi zort o Ákubay kerrá bort o Ákub gón áiá hór but.
23 À tarde tomou a Léia, sua filha e a trouxe a Jacó, que esteve com ela.
24 Lábáná wati móled Zelpah wati jenekkárá dát ke áiay hezmatá bekant.
24 E Labão deu sua serva Zilpa por serva a Léia, sua filha.
25 Sohb ke but, Ákubá dist ke way, é wa Lyáh ent. Gorhá gón Lábáná gwashti: “É chónén káré ke taw gón man kort? Man pa Ráhilá tai hezmat nakort? Taw chéá maná rad dát?”
25 Quando amanheceu, eis que era Léia; pelo que perguntou Jacó a Labão: Que é isto que me fizeste? Porventura não te servi em troca de Raquel? Por que, então, me enganaste?
26 Lábáná passaw dát: “May rasm é naent ke kasterén jenekká cha masteréná pésar sur bedayén.
26 Respondeu Labão: Não se faz assim em nossa terra; não se dá a menor antes da primogênita.
27 É suray haptagá purah kan, kasteréná ham tará dayén, bale pa man dega hapt sálá kár kan.”
27 Cumpre a semana desta; então te daremos também a outra, pelo trabalho de outros sete anos que ainda me servirás.
28 Ákubá anchosh kort o Lyáhay haptagi purah kort o Lábáná wati á dega jenekk, Ráhil gón Ákubá sur dát.
28 Assim fez Jacó, e cumpriu a semana de Léia; depois Labão lhe deu por mulher sua filha Raquel.
29 Lábáná wati móled Bellah wati jenekk Ráhilárá dát ke áiay hezmatá bekant.
29 E Labão deu sua serva Bila por serva a Raquel, sua filha.
30 Ákub gón Ráhilá ham hór but. Ráhili cha Lyáhá dóstter at. Ákubá dega hapt sál pa Lábáná hezmat kort.
30 Então Jacó esteve também com Raquel; e amou a Raquel muito mais do que a Léia; e serviu com Labão ainda outros sete anos.
31 Wahdé Hodáwandá dist ke Lyáh Ákubá nádóst ent, áiárá chokki dát, bale Ráhil santh o béawlád at.
31 Viu, pois, o Senhor que Léia era desprezada e tornou-lhe fecunda a madre; Raquel, porém, era estéril.
32 Lyáh lápporr but o mardénchokké áworti o chokkay námi Ruben kort. Gwashti: “Hodáwandá mani bazzagi dist. Mani mard nun allamá maná dósta dárit.”
32 E Léia concebeu e deu à luz um filho, a quem chamou Rúben; pois disse: Porque o Senhor atendeu à minha aflição; agora me amará meu marido.
33 Lyáh padá lápporr but o wahdé mardénchokké áworti, gwashti: “Hodáwandá dist ke man nádósté án, paméshká maná é chokki ham dát.” Gorhá chokkay námi Shamun kort.
33 Concebeu outra vez, e deu à luz um filho; e disse: Porquanto o Senhor ouviu que eu era desprezada, deu-me também este. E lhe chamou Simeão.
34 Á padá lápporr but o wahdé mardénchokké áworti, gwashti: “Nun, cha ed o dém mani mard maná dósta dárit ke man pa áiá say mardénchokk áwortag.” Paméshká é chokkay námesh Láwi kort.
34 Concebeu ainda outra vez e deu à luz um filho e disse: Agora esta vez se unirá meu marido a mim, porque três filhos lhe tenho dado. Portanto lhe chamou Levi.
35 Lyáh padá lápporr but o wahdé mardénchokké áworti, gwashti: “Nun man Hodáwandá názénán.” Gorhá chokkay námi Yahudá kort. Cha ed o rand chokkay áragi band but.
35 De novo concebeu e deu à luz um filho; e disse: Esta vez louvarei ao Senhor. Por isso lhe chamou Judá. E cessou de ter filhos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?