1 Tessalonicenses 2
AMENT vs ARIB
1 Oʼch masheñneshachaʼ ñam̃a noc̈haneshachaʼ notas: Saña poʼñoc̈hpaʼ eʼñe señoteñ ahuañmoʼcha eʼñe cohuen sagapapuey, ama orrena yemoʼtenso.
1 Porque vós mesmos sabeis, irmãos, que a nossa entrada entre vós não foi vã;
2 Ellonet̃paʼ eʼñe señoteñ amaʼt epayeʼ mueroc̈htatyeteʼt̃ Filiposo, amaʼt errot̃uanen p̃aʼyetañeʼt̃, t̃arraña Yomporña atarr ahuamencat̃ p̃aʼyeʼt̃ att̃o yapaʼ eʼñe yeyemteñot̃ ña yeserrpareʼtatas sam̃a añ cohuen ñoñets ñeñt̃ huetsa Yomporeshot̃. Amaʼt alloʼtsaʼyen ñam̃a ñeñt̃ nanac epatarñat̃etyetsa, yañapaʼ c̈hocmaña yeserrpareʼtataseʼt̃.
2 mas, havendo anteriormente padecido e sido maltratados em Filipos, como sabeis, tivemos a confiança em nosso Deus para vos falar o evangelho de Deus em meio de grande combate.
3 Ñeñt̃paʼ ama panteñtsot̃eyeʼ yoct̃apeʼchataso, ñam̃a ama sosyaʼtsañeyeʼ yoct̃apeʼchataso, ñam̃a ama eʼñe ya yeshquëñot̃ yoct̃apeʼchataso.
3 Porque a nossa exortação não procede de erro, nem de imundícia, nem é feita com dolo;
4 Elloña ya Yomporpaʼ eʼñe pocteʼ enteney ñeñt̃oʼmar llesensaʼy yach aʼpot̃erreʼ poʼñoñ ñeñt̃ eʼñe poʼñoc̈h cohuen ñoñets alloch aʼqueshp̃aterrey. Ñeñt̃ atet̃ yeʼñorenapaʼ ama añecpayaye oʼch eʼñe orrena yocshach acheñeneshaʼ, yapaʼ añecopña yeʼñorena att̃och yocshateñ Yompor ñeñt̃ eʼñe yentueneʼ ñeñt̃ atet̃ yoct̃apeʼchyen yeyoc̈hro.
4 mas, assim como fomos aprovados por Deus para que o evangelho nos fosse confiado, assim falamos, não para agradar aos homens, mas a Deus, que prova os nossos corações.
5 Ñeñt̃oʼmarña sapaʼ señoteney ya amaʼt ahuat̃apaʼ ama eʼñe ya yeñoñot̃ yocshatenso att̃och eʼñe cohuen sentueney. Ñam̃a amaʼt ahuat̃apaʼ ama erra yeshquënso att̃och sapaʼ oʼch sapuey ñeñt̃ yemnapretenes. Ñeñt̃paʼ amaʼt Yomporpaʼ eʼñe pocteʼ entapreteney ñeñt̃ atet̃ yepenes.
5 Pois, nunca usamos de palavras lisonjeiras, como sabeis, nem agimos com intuitos gananciosos. Deus é testemunha,
6 Ñam̃a amaʼt ahuat̃a ama añeyeʼ yellquëno att̃och sapaʼ oʼch secohuentatennay amaʼt ñam̃a allohuen poʼpotantañec̈hno. Ñam̃a yapaʼ amaʼt Cristo yellsensenayeñ ñeñt̃oʼmarña yocoppaʼ eʼñe pocteñ oʼch atet̃ yepennaseñ ñeñt̃ atet̃ pena am̃chaʼtaret̃, t̃arraña yapaʼ amaña yemno oʼch atet̃ yepennasa.
6 nem buscamos glória de homens, quer de vós, quer de outros, embora pudéssemos, como apóstolos de Cristo, ser-vos pesados;
7 T̃arroʼmar yapaʼ yemuereñot̃es sapaʼ eʼñe cohuen es yorrtatyennas. Eʼñe atet̃ yentenes ñerraʼmrrat̃eʼ cheshat̃olleshaʼ eʼñech cohuen muereña pachor.
7 antes nos apresentamos brandos entre vós, qual ama que acaricia seus próprios filhos.
8 Atarr nanac yemorrentensa ñeñt̃oʼmarña ama eʼñe ñapt̃a cohuen ñoñets yapuenso ñeñt̃ Yompor poʼñoñ. Elloña yocoppaʼc̈hoʼña pocteʼ yenteñ oʼch yesuanom ñeñt̃ eʼñe yocpa att̃och yeyenpas sam̃a t̃arroʼmar sapaʼ atarr yemorrentensa.
8 Assim nós, sendo-vos tão afeiçoados, de boa vontade desejávamos comunicar-vos não somente o evangelho de Deus, mas ainda as nossas próprias almas; porquanto vos tornastes muito amados de nós.
9 Ñeñt̃ atet̃ yepena ya, amat̃eʼ masheñneshachaʼ c̈ha sepsenye att̃o nanac yetaruaseʼt̃ yet̃o eʼñe tsapomeʼtets allempo alloʼtseney sesho. Ñeñt̃paʼ añecop atarr yetaruaseʼt̃ allochñapaʼ att̃och sa amaʼt puesheñarrot̃esapaʼ amach c̈ha yaʼtsrreʼmoc̈htanaʼtaso allempo yeserrpareʼtataseʼt̃ cohuen ñoñets ñeñt̃ Yompor poʼñoñ.
9 Porque vos lembrais, irmãos, do nosso labor e fadiga; pois, trabalhando noite e dia, para não sermos pesados a nenhum de vós, vos pregamos o evangelho de Deus.
10 Sapaʼ eʼñe sentyeʼt̃, Yomporpaʼc̈hoʼña eʼñe enteney att̃o yapaʼ eʼñe cohuen yorrtatyes socop ñeñt̃es ameʼñetsa all. Ñeñt̃paʼ eʼñe cohuen yorrtatyen Partsocop ñeñt̃ eʼñe pocteʼ enten ña allochñapaʼ att̃och amach errot̃enot̃ otenyeto “ama pocteyaye ñeñt̃ atet̃ sepena.”
10 Vós e Deus sois testemunhas de quão santa e irrepreensivelmente nos portamos para convosco que credes;
11 Sapaʼ señoteñ yapaʼ eʼñe atet̃ yentenes ñerraʼmrrat̃eʼ eʼñe yechemereshaʼ yep̃ohuenes. Ñeñt̃oʼmarña eʼñe cohuen yoct̃apeʼchataseʼt̃ eʼñe puesheñaʼttsos. Eʼñe cohuen yocshaterres, eʼñe cohuen yoct̃apeʼchataseʼt̃
11 assim como sabeis de que modo vos tratávamos a cada um de vós, como um pai a seus filhos,
12 poʼñoc̈h sapaʼ eʼñepaʼchña cohuen sorrtatyen ñeñt̃ atet̃ poctetsa añecop ñeñt̃ poʼñoc̈h ameʼñenaya Yompor t̃arroʼmar ñapaʼ oʼ huaʼñerres oʼch soʼpatapretera all am̃chaʼtaret̃tena ña, att̃ochña secohuentapretera sam̃a.
12 exortando-vos e consolando-vos, e instando que andásseis de um modo digno de Deus, o qual vos chama ao seu reino e glória.
13 Ñeñt̃oʼmarña añecop c̈hocma yeparasyosoʼteñ Yompor ñam̃a att̃o sapaʼ allempo yeʼm̃ñotaterres Yompor poʼñoñ sañapaʼ eʼñe cohuen saguërrñañ poʼñoñ. Amaʼt ya seserrpareʼtatosayeñ ama acheña poʼñoñ senteñe, ñeñt̃paʼ Yomporoña poʼñoñ sentña allempo. Ñehua, ñeñt̃paʼ eʼñe poʼñoc̈h Yompor poʼñoñ. T̃eʼña sa ñeñt̃es oʼ sameʼñerra, Yomporña poʼñoñ oʼ cot̃apeʼchaterres eʼñe cohuen seyoc̈hro oʼ eʼñe huenaterres ñeñt̃ atet̃ c̈hocma sep̃atseʼtyeseʼt̃ ahuat̃; t̃eʼña sapaʼ añ sorrtatyen ñeñt̃ eʼñe cohuen enten Yompor.
13 Por isso nós também, sem cessar, damos graças a Deus, porquanto vós, havendo recebido a palavra de Deus que de nós ouvistes, a recebestes, não como palavra de homens, mas {segundo ela é na verdade} como palavra de Deus, a qual também opera em vós que credes.
14 Sapaʼc̈hoʼña masheñneshachaʼ eʼñe atet̃ saʼmueroc̈htataret̃tena Yomporecop eʼñe atet̃ peʼt̃ ñeñt̃ ñanom apc̈hatsa Yomporecop ñeñt̃ Judeoʼtsaʼyen. Ñetpaʼ eʼñe pueyemteñot̃et Cristo Jesús, judioneshaʼña ñeñt̃ eʼñe pamoʼts penetpaʼ atarr mueroc̈htatenanet. Sapaʼc̈hoʼña eʼñe seyemteñot̃ Cristo atarr mueroc̈htatenes sam̃a samoʼtseshaʼ.
14 Pois vós, irmãos, vos haveis feito imitadores das igrejas de Deus em Cristo Jesus que estão na Judéia; porque também padecestes de vossos próprios concidadãos o mesmo que elas padeceram dos judeus;
15 Ñeñt̃ara judioneshaʼ ñeñt̃ muetseʼ Yepartseshar Jesús ñam̃a ñet muetsanateteʼt̃ ñeñt̃ aʼm̃taʼyesayeʼt̃ ahuat̃ Yompor poʼñoñ. Amaʼt t̃eʼ yapaʼc̈hoʼña pueʼmoñeʼteñot̃etay oʼ cot̃areʼterryeterr yam̃a. Ñeñt̃oʼmarña Yomporpaʼ amaʼt eʼñe mameshapaʼ ama cohuenayeʼ entenaneto t̃arroʼmar ñetpaʼ añeʼna eʼmoñeʼtenet allohuen paʼnamen acheñeneshaʼ.
15 os quais mataram ao Senhor Jesus, bem como aos profetas, e a nós nos perseguiram, e não agradam a Deus, e são contrários a todos os homens,
16 Ñetpaʼ atarr epatareʼtenyet att̃och yeserrpareʼtach poʼpoñ acheñ ñeñt̃ ama judioneshayaye att̃och ñetpaʼc̈hoʼña oʼch aʼqueshp̃ataret̃terret. Att̃oña ñetpaʼ atarr nanac yorenet poʼchñaret. T̃arraña t̃eʼña Yomporpaʼ oʼ entatuerrmochanet poʼyoroc̈henña.
16 e nos impedem de falar aos gentios para que sejam salvos; de modo que enchem sempre a medida de seus pecados; mas a ira caiu sobre eles afinal.
17 — ausente —
17 Nós, porém, irmãos, sendo privados de vós por algum tempo, de vista, mas não de coração, tanto mais procuramos com grande desejo ver o vosso rosto;
18 — ausente —
18 pelo que quisemos ir ter convosco, pelo menos eu, Paulo, não somente uma vez, mas duas, e Satanás nos impediu.
19 — ausente —
19 Porque, qual é a nossa esperança, ou gozo, ou coroa de glória, diante de nosso Senhor Jesus na sua vinda? Porventura não o sois vós?
20 — ausente —
20 Na verdade vós sois a nossa glória e o nosso gozo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?