2 Coríntios 7
AGG vs ARIB
1 Wandafɨ mamɨ, Godɨndɨ-mayo hoafɨ ndanana sapo sɨhefɨmbo hoafɨyu masɨhend-ane. Ranɨ-mayowamboane awi sɨhɨrɨ Godɨmbo yɨhɨmbondefühɨ, sɨhefɨ fiambe-ane asu hohoanɨmoambe-ane nɨne moaruwai hohoanɨmo ra hɨnɨŋgɨndɨhu hohu moanɨ aboedɨ sürühoeimbɨ yaŋgɨrɨ hamɨndɨ nɨmboefomboane.
1 Ora, amados, visto que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
2 Se wambo sɨhei ŋgusüfoambe hohoanɨmo pandɨhindɨrɨ. Roana moai nindou ŋgorümbo moaruwai hohoanɨmoyahando rɨhandɨ. Asu ro moai nindou ŋgorümbo moaruwai hohoanɨmo süŋgufembo yarɨhe rɨhandɨ. Moai ro nindou ŋgorümbo tɨkai hoafɨyahandowohü asu ahandɨ napo kiahe hüsihamɨndɨ rɨhandɨ.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém fizemos injustiça, a ninguém corrompemos, a ninguém exploramos.
3 Ro sɨhei wamɨ papɨfendürɨ hoafombohünda ndarɨhe hoafɨyahühɨ-yahɨpoanɨ, ŋga wanɨ. Ŋga horombo hoafɨmayahɨ nou sɨheimbo ŋgusüfoambe pandɨhurɨ ŋgefombo yɨfɨndemboyefɨ.
3 Não o digo para vos condenar, pois já tenho declarado que estais em nossos corações para juntos morrermos e juntos vivermos.
4 Ro sɨheimbo weindahɨ nda hoafehandürɨ. Roana sɨheimbo hɨhɨfɨ-hɨhɨfɨ nafɨrɨhamɨndɨ-harümboanahɨ! Wambo-so tɨŋɨrɨfo afɨndɨ tükefeyo-amboanɨ, asu ro sɨheimbo hohoanɨmo-yahandürühɨ, asu wandɨ ŋgusüfoambe hohoanɨmo fufurɨfoa-reandɨranɨ ranɨmbo ro afɨndɨ hɨhɨfɨ-hɨhɨfɨya arɨhandɨ.
4 Grande é a minha franqueza para convosco, e muito me glorio a respeito de vós; estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Horombo ro sɨheimbo hɨnɨŋgɨrɨhundürɨ hohu Masedonia hɨfɨhü hefɨ tükümehundɨ amboa ranɨhü ro moai fi harɨhu nɨmarefɨ, ŋga wanɨ. Ŋga ranɨhü ana yɨhoefɨmbo-so tɨŋɨrɨfombü hohoanɨmo afɨndɨ ranai tüküfeyowohüyo, nindou ŋgorü-babɨdɨ sɨmborɨ hoafɨyefühɨyefɨ ŋgusüfoambe yɨhɨmbomaramunɨ.
5 Porque, mesmo quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 Ŋga awi God ai nindou düdi ai tɨŋɨrɨfombü hohoanɨmo ahandɨ fiambe tüküfeyoanɨ aboedɨ fufurɨfoare-randeimb-ani. Ranɨyo ranɨ-sɨmboanɨ God ai Taitusɨmbo koamarɨheira yɨhoefɨmbo-so sünɨ tükümefiyuwa asu yɨhoefɨ ŋgusüfoambe fufurɨ-mafoareamunɨ.
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito;
7 Ai yɨhoefɨmbo sowana masünu ranɨmbo yaŋgɨrɨyefɨpoanɨ ramehundɨ, ŋga se ahambo sapo ŋgusüfoambe dɨdɨboado-marɨhorɨ hoafɨ ra semündü sünɨ hoafɨmemun-amboyefɨ asu yɨhoefɨmbo God ai ŋgusüfoambe fufurɨma-foareamunɨ. Taitus ai yɨhoefɨmbo hoafɨmemunɨ sapo se wambo hoeifendɨrühɨ mamɨ hohoanɨmo süŋgufembo afɨndɨ hohoanɨmomayei asu se wambo fehefendɨrɨmbo sei hehi hohoanɨmoayei habodei. Asu ranɨmboanahɨ ro hɨhɨfɨ-hɨhɨfayahɨ habodɨhɨ.
7 e não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado a vosso respeito, enquanto nos referia as vossas saudações, o vosso pranto, o vosso zelo por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Ro pas sɨheimbo parɨhe koamarɨ-heheandamboyei se moai hɨhɨfɨ-hɨhɨfɨyeisɨ, ŋga asu ro moai ranɨmbo afɨndɨ hohoanɨmoyahɨ. Horombo ana ro afɨndɨ hohoanɨmoyahɨsɨ, ŋga hapondanɨ ana aboed-anahɨ. Ro fɨfɨrɨheandɨ, pas ra sɨheimbo afɨndɨ hohoanɨmo mbasagadürɨsɨ, ŋga ranana moanɨ bodɨfoahü yaŋgɨr-ane.
8 Porquanto, ainda que vos contristei com a minha carta, não me arrependo; embora antes me tivesse arrependido {pois vejo que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo},
9 Haponda ro hɨhɨfɨ-hɨhɨfayahɨ se afɨndɨ hohoanɨmomayei ranahambo-yahɨpoanɨ, ŋga afɨndɨ hohoanɨmo ranai sɨhei hohoanɨmo ra aboedɨ ŋgorü-süŋgumareandüra aboedɨ hohoanɨmoayei ranɨmboanahɨ hɨhɨfɨ-hɨhɨfayahɨ. God ai ahandɨhoarɨ randürɨ sɨheimbo afɨndɨ hohoanɨmo ra masagadürɨ, ŋga ranɨmboyo asu wandɨ-mayo hoafɨ ranai moai sɨheimbo moaruwaimbo-reandürɨ.
9 agora folgo, não porque fostes contristados, mas porque o fostes para o arrependimento; pois segundo Deus fostes contristados, para que por nós não sofrêsseis dano em coisa alguma.
10 Wanɨ, ŋga afɨndɨ hohoanɨmo God ai sɨheimbo rareandürɨ arandɨ ranana se ŋgorü-süŋgurɨhindanɨ asu ai sɨheimbo aboedambofe-ndürɨmboayu ranɨmboane rareandürɨ arandɨ. Ranɨmboane se ranahambo afɨndɨ hohoanɨmoyo hoaŋgopoanɨ. Ŋga hɨfɨ ndanɨhündambo afɨndɨ hohoanɨmo ranai nindoumbo moaruwaimbore arandɨ.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, o qual não traz pesar; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 God ai sɨheimbo afɨndɨ hohoanɨmo masagadürɨ ranɨnamboyo sɨheimbo aboedɨ hohoanɨmo tükümefeyo. Afɨndɨ hohoanɨmo ra sɨheimbo botɨmareandüra se botɨyahi sɨhei hoafɨ ra dɨdɨboadofembo hohoanɨmomayei. Asu nindou ai moaruwai hohoanɨmomayu ranahambo ŋgɨnɨndɨ hoafɨmayahündo asu se Godɨmbo yɨhɨmboyei marɨhündɨ. Asu se wambo nɨmai hoafendɨrɨmbo hohoanɨmomayei. Asu nindou moaruwai hohoanɨmomayu ranahambo tɨŋɨrɨfo saimbo hohoanɨmoayei habodei. Ranɨyo asu sɨhei hohoanɨmo ra yare weindahɨ tükümefeyo: Asu seana sɨheihoarɨ hütiyeipoanɨ.
11 Pois vêde quanto cuidado não produziu em vós isto mesmo, o serdes contristados segundo Deus! sim, que defesa própria, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo provastes estar inocentes nesse negócio.
12 Ro horombo pas ra sɨheimbo parɨhe koamarɨheheandɨsɨ. Ŋga asu roana moai nindou moaruwai hohoanɨmomayu asu ŋgorümbo moaruwaimbo-marirɨ ranahambo hohoanɨmo-yahahüyapoanɨ hoafɨyahɨ. Se yɨhoefɨmbo hohoanɨmoehümunɨ habodei ra God ai sɨheimbo nafuimbohünda ro pas sɨheimbo parɨhe koamarɨheheandɨ.
12 Portanto, ainda que vos escrevi, não foi por causa do que fez o mal, nem por causa do que o sofreu, mas para que fosse manifesto, diante de Deus, o vosso grande cuidado por nós.
13 Ranane asu sɨhei ranɨ hohoanɨmo süŋguyo yɨhoefɨmbo ŋgusüfoambe afurɨmareamunɨ.
13 Por isso temos sido consolados. E em nossa consolação nos alegramos ainda muito mais pela alegria de Tito, porque o seu espírito tem sido recreado por vós todos.
14 Ro Taitusɨndɨ hɨmboahü sɨheimbohünda borɨmayahɨ asu se ahambo aboedɨ hohoanɨmomehündo ranɨmboyei se moai wambo amoanɨŋgɨyahündɨrɨ. Roana sɨheimbo moanɨ anɨhondü hoafɨ hondüyo hoafɨyahandürɨ marɨhandɨ. Ranɨ-süŋgumboyo sɨheimbohünda Taitusɨmbo borɨmayahɨ ra anɨhondümayo.
14 Porque, se em alguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas como vos dissemos tudo com verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito se achou verdadeiro.
15 Taitus ai sɨheimbo sowahɨ tükümefiyuwa se yɨhɨmboyeihɨ hɨhamɨndarɨyei ahambo masahorɨmɨndei. Ranɨyei asu muŋgambo se ahandɨ hoafɨ ra süŋgumarɨhindɨ. Se ahambo ramarɨhorɨ ranɨmbo hohoanɨmoyuhüyu ai sɨheimbo afɨndɨ hohoanɨmo-marandürɨ hu.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos, e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Ro fɨfɨrɨheamboanahɨ se aboedɨ hohoanɨmo ranɨ yaŋgɨrɨ süŋgundɨhi ŋgeimboyei. Ŋga ranɨmboanahɨ ro sɨheimbo hɨhɨfɨ-hɨhɨfɨ nafarɨha-mɨndɨhandürɨ.
16 Regozijo-me porque em tudo tenho confiança em vós.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?