1 Нәғмичиләрниң бешиға тапшурулуп, тарлиқ сазлар билән оқулсун дәп, күй-нахша: —
2 Униң наминиң улуқлуғини нахша қилип җакалаңлар,
3 Худаға: «Сениң қилғанлириң нәқәдәр қорқунучлуқтур!
4 Барлиқ йәр йүзидикиләр Саңа сәҗдә қилип,
5 Келиңлар, Худаниң қилғанлирини көрүңлар;
6 У деңизни қуруқлуққа айландурди;
7 У қудрити билән мәңгү һөкүм сүриду;
8 И қовмлар, Худайимизға тәшәккүр-мәдһийә ейтиңлар;
9 У җенимизни һаятлиқ ичигә тиккән,
10 Чүнки Сән, и Худа, бизни синидиң;
11 Сән бизни торға чүшүрдуң;
12 Хәқләрни бешимизға миндүрдүң;
13 Мән көйдүрмә қурбанлиқларни елип өйүңгә кирәй;
14 Бәрһәқ, бешимға күн чүшкәндә ләвлирим чиқарған,
15 Мән Саңа бордақ малларни көйдүрмә қурбанлиқ қилип сунимән,
16 Худадин әймингүчи һәммиңлар, келиңлар, қулақ селиңлар!
17 Ағзим ечип униңға пәряд көтәрдим,
18 Көңлүмдә гунани көзләп жүргән болсам,
19 Бирақ Худа аңлиди;
20 Худаға тәшәккүр-мәдһийиләр яғдурулғай!