1 Асаф язған күй: —
2 Гөзәлликниң җәвһири болған Зион теғидин,
3 Худайимиз келиду, У һәргизму сүкүт ичидә турмайду;
4 Өз хәлқини сорақ қилиш үчүн,
5 «Мениң мөмин бәндилиримни,
6 Асманлар униң һәққанийлиғини елан қилиду,
7 «Аңлаңлар, и хәлқим, Мән сөз қилай;
8 Һазир әйиплигиним сениң қурбанлиқлириң сәвәвидин,
9 Мән сениң еғилиңдин һеч бир өкүзни,
10 Чүнки орманлиқлардики барлиқ һайванатлар Маңа мәнсуптур,
11 Тағлардики пүтүн учар-қанатларни билимән,
12 Қарним ачсиму саңа ейтмаймән;
13 Әҗәба, Мән өкүзниң гөшини йәмдимән?
14 Қурбанлиқ сүпитидә Худаға тәшәккүрләрни ейт;
15 Бешиңға күн чүшкәндә Маңа мураҗиәт қил;
16 Лекин рәзилләргә Худа шундақ дәйду: —
17 Сән Мениң тәлимлиримдин йиргәндиң,
18 Оғрини көрсәң, сән униңдин зоқ алдиң,
19 Ағзиңдин яман гәп чүшмәйду;
20 Өз қериндишиңниң яман гепини қилип олтирисән,
21 Сән бу ишларни қилғиниңда, Мән үн чиқармидим;
22 — И, Тәңрини унтуғанлар, буни көңүл қоюп аңлаңлар!
23 Бирақ қурбанлиқ сүпитидә рәхмәт ейтқанларниң һәр қайсиси Маңа шәрәп кәлтүриду;