1 Балаам Пәрвәрдигарниң Исраилларға бәхит-бәрикәт ата қилишни мувапиқ көргәнлигини көрүп йетип, алдинқи икки қетимқидикидәк сеһир ишлитишкә бармиди, бәлки йүзини чөл-баяван тәрәпкә қаратти.
2 Балаам бешини көтирип Исраилларниң қәбилә бойичә чедирларда олтирақлашқанлиғини көрди, Худаниң Роһи униң үстигә чүшти.
3 Шуниң билән у ағзиға калам сөзини елип мундақ деди: —
4 Йәни Тәңриниң сөзлирини аңлиғучи,
5 Аһ Яқуп, чедирлириң нәқәдәр гөзәл,
6 Гоя кеңәйгән дәрия вадилиридәк,
7 Сулар униң соғилиридин еқип чиқиду,
8 Тәңри уни Мисирдин елип чиққан,
9 У бағирлап ятса, әркәк ширдәк,
10 Балақ Балаамға аччиқлинип, қолини қолиға уруп кәтти; Балақ Балаамға: — Мән силини дүшминимни қарғап беришкә қичқиртқан едим вә мана, сили үч қетим пүтүнләй уларға амәт тилидилә!
11 Әнди тездин жутлириға қечип кәтсилә; мән әслидә силиниң иззәт-һөрмәтлирини катта қилай дегән едим, мана Пәрвәрдигар силини бу катта иззәт-һөрмәткә наил болуштин тосуп қойди, — деди.
12 Балаам Балаққа: — Мән әслидә өзлириниң әлчилиригә:
13 «Балақ маңа өзиниң алтун-күмүчкә лиқ толған өз өйини бәрсиму, Пәрвәрдигарниң буйруғинидин һалқип, өз мәйлимчә яхши-яман иш қилалмаймән; Пәрвәрдигар маңа немә десә, мән шуни дәймән» дегән әмәсмидим?
14 Әнди мән өз хәлқимгә қайтимән; кәлсилә, мән өзлиригә бу хәлиқниң күнләрниң ахирида силиниң хәлиқлиригә қандақ муамилә қилидиғанлиғини ейтип берәй, — деди.
15 У калам сөзини ағзиға елип мундақ деди: —
16 Тәңриниң сөзлирини аңлиғучи,
17 Мән Уни көримән, лекин һазир әмәс;
18 Едом униңға тәвә болиду,
19 Яқуптин чиққан бири сәлтәнәт сүриду,
20 Андин Балаам Амаләкни көрүп, мундақ калам сөзини ейтти: —
21 Андин Балаам Кенийләрни көрүп мундақ калам сөзини ейтти: —
22 Лекин силәр Кенийләр һалак қилинип турисиләр;
23 Балаам йәнә калам сөзини давам қилип мундақ деди: —
24 Киттим тәрәплиридин кемиләр келип,
25 Шуниң билән Балаам орнидин қопуп өз жутиға қайтти; Балақму өз йолиға маңди.