1 Бирақ ахирқи заманда, Пәрвәрдигарниң өйи җайлашқан тағ тағларниң беши болуп бекитилиду,
2 Нурғун қовм-милләтләр чиқип бир-биригә: —
3 У болса көп хәлиқ-милләтләр арисида һөкүм чиқириду,
4 Бәлки уларниң һәр бири өз үзүм тели вә өз әнҗир дәриғи астида олтириду,
5 Барлиқ хәлиқләр өз «илаһ»иниң намида маңсиму,
6 Шу күнидә, — дәйду Пәрвәрдигар, — Мән мәйип болғучиларни,
7 Вә мәйип болғучини бир «қалди»,
8 Вә сән, и падини күзәткүчи мунар,
9 Әнди сән һазир немишкә нида қилип налә көтирисән?
10 Азапқа чүш, толғақ тутқан аялдәк туғушқа толғинип тиришқин, и Зион қизи;
11 Вә һазир нурғун әлләр: — «У аяқ асти қилинип булғансун!
12 Бирақ улар Пәрвәрдигарниң ойлирини билмәйду,
13 Орнуңдин туруп хаманни тәп, и Зион қизи,