1 Пәрвәрдигарниң сөзи — Йотам, Аһаз вә Һәзәкия Йәһудаға падиша болған күнләрдә Морәшәтлик Микаһқа кәлгән: —
2 Аңлаңлар, и хәлиқләр, һәммиңлар!
3 Чүнки мана, Пәрвәрдигар Өз җайидин чиқиду;
4 Униң астида тағлар ерип кетиду,
5 Буниң һәммиси Яқупниң итаәтсизлиги,
6 Шуңа Мән Самарийәни етиздики таш догисидак,
7 Униң барлиқ ойма мәбудлири пара-пара чеқиветилиду;
8 Булар үчүн мән аһ-зар көтиримән,
9 Чүнки униң ярилири давалиғусиздур,
10 Бу апәтни Гат шәһиридә сөзлимәңлар,
11 И Шафирда туруватқан қиз, ялаңачлиқ вә шәрмәндилик ичидә әсирликкә өт;
12 Маротта туруватқан қиз яхшилиққа тәлмүрүп тит-тит болуватиду;
13 Тулпарни җәң һарвусиға қат, и Лақишта туруватқан қиз;
14 Шуңа сән хушлишиш һәдийилирини Морәшәт-Гат шәһиригә берисән;
15 Мән техи саңа бир «мирасхор» әпкелимән, и Марәшаһ шәһиридә туруватқан қиз;
16 Өзүңни тақирбаш қил,