1 «Бозраһ шәһиридин чиққан, үстибеши қениқ қизил рәңлик,
2 «Үстибешиңдикиси немишкә қизил,
3 «Мән ялғуз шарап көлчигини чәйлидим;
4 Чүнки қәлбимгә қисас күни пүкүлгән еди,
5 Мән қарисам, ярдәм қилғидәк һеч ким йоқ еди;
6 Шуниң билән әл-жутларни ғәзивимдә дәссивәткәнмән,
7 «Мән Пәрвәрдигарниң шәпқәтлири тоғрилиқ әслитип сөзләймән;
8 У уларни: — «Улар Мениң хәлқим,
9 Уларниң барлиқ дәрдлиригә Уму дәрддаш еди;
10 Бирақ улар асийлиқ қилип Униң Муқәддәс Роһиға азар бәрди;
11 Бирақ У: — «Муса пәйғәмбирим! Мениң хәлқим!» дәп әйни күнләрни әсләп тохтиди.
12 Униң гөзәл шәрәплик билиги Мусаниң оң қоли арқилиқ уларни йетәклигүчи болди,
13 Уларни далада әркин кезип жүридиған аттәк,
14 Маллар җилғиға отлашқа чүшкәндәк,
15 Аһ, асманлардин нәзириңни чүшүргин,
16 Чүнки гәрчә Ибраһим бизни тонумисиму,
17 И Пәрвәрдигар, немишкә бизни йоллириңдин аздурғансән?
18 Муқәддәс хәлқиң пәқәт азғинә вақитла тәвәлигигә егә болалиған;
19 Шуниң билән биз узундин буян Сән идарә қилип бақмиған,