1 Рәб Пәрвәрдигар маңа мундақ бир ишни көрсәтти; мана, бир севәт язлиқ мевә.
2 Андин У мәндин: Амос, немини көрдуң? — дәп сориди.
3 — Шу күни ордидики қизларниң нахшилири қия-чияларға айлиниду, — дәйду Рәб Пәрвәрдигар; — Җәсәтләр көп болиду; улар җай-җайларда сиртқа ташлиниду. Сүкүт!
4 Буни аңлаңлар, һәй мискинләрни әзгүчиләр,
5 «Ашлиғимизни сатмақчи едуқ, йеңи ай қачанму ахирлишар,
6 — Намратларни күмүчкә,
7 Пәрвәрдигар Яқупниң ғурури билән шундақ қәсәм қилдики,
8 Зимин бу ишлардин тәвринип кәтмәмду?
9 Шу күни шундақ әмәлгә ашурулидуки, — дәйду Рәб Пәрвәрдигар,
10 Һейтлириңларни мусибәткә,
11 Мана, шундақ күнләр келидуки, — дәйду Рәб Пәрвәрдигар,
12 Шуниң билән улар деңиздин деңизға, шималдин шәриққә кезип маңиду,
13 Шу күни гөзәл қизлар һәм жигитләрму уссузлуқтин һалидин кетиду;
14 Һәм Самарийәниң гунайиниң нами билән қәсәм ичкәнләр,