1 ชนชาติของเราเอ๋ย จงฟังคำสอนของเราเถิด
2 เราจะเปิดปากของเรากล่าวคำอุปมา
3 เรื่องที่พวกเราได้ยินและรู้มา
4 เราจะไม่ปิดบังพวกลูกหลานของท่านในเรื่องเหล่านี้
5 พระองค์มอบคำสั่งแก่ผู้สืบตระกูลของยาโคบ
6 เพื่อยุคต่อไปที่จะเกิดมาภายหลังจะได้เรียนรู้ไว้
7 เพื่อพวกเขาจะได้ตั้งความหวังในพระเจ้า
8 พวกเขาไม่ควรเป็นเหมือนบรรพบุรุษของเขาคือ
9 พวกเอฟราอิมที่สะพายคันธนูพร้อมรบ
10 พวกเขาไม่ได้ทำตามพันธสัญญาของพระเจ้า
11 พวกเขาลืมสิ่งที่พระองค์ได้กระทำ
12 ขณะที่บรรพบุรุษของพวกเขาเฝ้าดู
13 พระองค์แหวกน้ำทะเลออกจากกันเพื่อให้พวกเขาเดินผ่านไป
14 กลางวันพระองค์นำพวกเขาไปใต้เงาเมฆ
15 พระองค์ทำให้หินในถิ่นทุรกันดารแตกออก
16 พระองค์ทำให้ธารน้ำไหลออกจากหิน
17 ถึงกระนั้นพวกเขายังกระทำบาปต่อพระองค์ไว้มาก
18 พวกเขาตั้งใจลองดีพระเจ้า
19 พวกเขาพูดเหยียดหยามพระเจ้าว่า
20 พระองค์กระทบหินเพื่อให้น้ำพวยพุ่งขึ้น
21 ครั้นพระผู้เป็นเจ้าได้ยินก็โกรธเกรี้ยว
22 เพราะพวกเขาไม่มีความเชื่อในพระเจ้า
23 ถึงกระนั้นพระองค์ยังบัญชาหมู่เมฆเบื้องบน
24 แล้วพระองค์โปรดให้มานาโปรยลงมาให้พวกเขารับประทาน
25 แต่ละคนได้รับประทานขนมปังของทูตสวรรค์
26 พระองค์ทำให้ลมตะวันออกพัดในสวรรค์
27 พระองค์โปรดให้เนื้อสัตว์เทลงมาเพื่อพวกเขามากมายราวกับฝุ่นผง
28 พระองค์ทำให้เนื้อสัตว์ตกอยู่ท่ามกลางค่ายของพวกเขา
29 แล้วพวกเขารับประทานกันจนอิ่มหนำ
30 แต่ยังไม่ทันหายอยาก
31 ความกริ้วของพระเจ้าก็พลุ่งขึ้นต่อพวกเขา
32 แม้กระนั้นพวกเขายังจะทำบาปอีก
33 ดังนั้น พระองค์ทำให้วันเวลาของเขาสิ้นสุดลงดั่งลมหายใจ
34 ในยามที่พระองค์ฆ่าพวกเขา พวกเขาก็แสวงหาพระองค์
35 และจำได้ว่า พระเจ้าเป็นดั่งศิลาของพวกเขา
36 แต่กลับลวงพระองค์ด้วยคำพูดจากปาก
37 ใจของพวกเขาไม่มั่นคงต่อพระองค์
38 แต่พระองค์ยังคงสงสาร
39 พระองค์ได้ระลึกว่าพวกเขาเป็นเพียงเนื้อหนัง
40 บ่อยครั้งเพียงไรที่พวกเขาดื้อดึงต่อพระองค์ในถิ่นทุรกันดาร
41 พวกเขาลองดีพระองค์ซ้ำแล้วซ้ำอีก
42 เขาไม่ได้จำใส่ใจถึงอานุภาพของพระองค์
43 และวันที่พระองค์สร้างปรากฏการณ์ต่างๆ ในประเทศอียิปต์
44 พระองค์เปลี่ยนแม่น้ำของพวกเขาให้เป็นเลือด
45 พระองค์ส่งฝูงแมลงไปกัดกินพวกเขา
46 พระองค์ให้ตัวบุ้งกินพืชผลที่พวกเขาปลูกไว้
47 พระองค์ให้ลูกเห็บตกทำลายเถาองุ่นของพวกเขา
48 ฝูงโคล้มตายเพราะลูกเห็บ
49 พระองค์ปลดปล่อยความกริ้วอันร้อนแรงของพระองค์ลงบนพวกเขา
50 พระองค์เปิดทางให้แก่ความกริ้วของพระองค์
51 พระองค์กำจัดชีวิตลูกชายหัวปีทั้งหมดในอียิปต์
52 แล้วพระองค์นำหน้าชนชาติของพระองค์เหมือนนำแกะ
53 พระองค์นำหน้าพวกเขาไปอย่างปลอดภัย พวกเขาจึงไม่หวาดกลัว
54 ครั้นแล้วพระองค์ก็นำพวกเขาไปยังดินแดนอันบริสุทธิ์ของพระองค์
55 พระองค์ขับไล่บรรดาประชาชาติให้ออกไปต่อหน้าพวกเขา
56 แม้กระนั้น พวกเขาก็ยังลองดี
57 แต่หันเหไป และประพฤติตนอย่างคนไร้ความเชื่อ เช่นเดียวกับบรรพบุรุษของพวกเขา
58 พวกเขายั่วโทสะพระองค์ด้วยเรื่องสถานบูชาบนภูเขาสูง
59 เมื่อพระเจ้าได้ยิน พระองค์โกรธเกรี้ยว
60 พระองค์ทิ้งที่พำนักของพระองค์ให้ร้างไว้ที่ชิโลห์
61 และพระองค์มอบพละกำลังของพระองค์ให้แก่การเป็นเชลย
62 พระองค์ปล่อยให้ชนชาติของพระองค์ถูกกำจัดด้วยคมดาบ
63 บรรดาชายหนุ่มเสียชีวิตในสงคราม
64 บรรดาปุโรหิตของพวกเขาล้มตายด้วยคมดาบ
65 ครั้นแล้วพระผู้เป็นเจ้าตื่นขึ้นดั่งหนึ่งได้ตื่นจากนอน
66 พระองค์ขับไล่ข้าศึกกลับไป
67 พระองค์ปฏิเสธกระโจมที่พักของโยเซฟ
68 แต่พระองค์เลือกเผ่ายูดาห์
69 พระองค์สร้างที่พำนักของพระองค์ไว้อย่างสูงระดับฟ้าสวรรค์
70 พระองค์เลือกดาวิดผู้รับใช้ของพระองค์
71 พระองค์ให้ท่านเลิกดูแลแกะแม่ลูกอ่อน
72 ท่านดูแลคนเหล่านั้นด้วยความจริงใจ