1 โอ พระเจ้า ทำไมพระองค์จึงทอดทิ้งพวกเราไปตลอดกาล
2 โปรดระลึกถึงคนของพระองค์ที่ได้เลือกไว้แต่เก่าก่อน
3 โปรดก้าวเท้าไปสำรวจสิ่งที่ปรักหักพังเป็นนิตย์
4 พวกข้าศึกได้ตะโกนร้องด้วยชัยชนะท่ามกลางที่ประชุมของพระองค์
5 ดูเหมือนว่าพวกเขายกขวานขึ้น
6 ในทันใดนั้นเขาก็ทำลายส่วนที่เป็นไม้สลักทั้งหมดลง
7 พวกเขาเอาไฟเผาที่พำนักของพระองค์
8 พวกเขาคิดอยู่ในใจว่า “เรามาทำให้พวกเขาพินาศย่อยยับกันเถิด”
9 พวกเราไม่เห็นสัญลักษณ์สำหรับพวกเราเลย
10 โอ พระเจ้า นานเพียงไรที่ศัตรูจะเยาะเย้ยพระองค์
11 ทำไมพระองค์จึงยั้งมือขวาของพระองค์ไว้
12 โอ พระเจ้า กษัตริย์ของข้าพเจ้าแต่ก่อนเก่า
13 พระองค์แยกน้ำทะเลออกด้วยอานุภาพของพระองค์
14 พระองค์ขยี้หัวตัวเหรา
15 พระองค์ทำให้น้ำพุและลำธารมีน้ำไหลพุ่ง
16 กลางวันเป็นของพระองค์ และกลางคืนก็ยังคงเป็นของพระองค์เช่นกัน
17 พระองค์กำหนดเขตแดนของทุกสิ่งบนโลก
18 โอ พระผู้เป็นเจ้า ขอพระองค์ตระหนักด้วยว่า พวกศัตรูหัวเราะเยาะพระองค์
19 อย่ายกชีวิตนกพิราบของพระองค์ให้พวกสัตว์ป่า
20 โปรดคำนึงถึงพันธสัญญาของพระองค์
21 อย่าปล่อยให้คนที่ถูกบีบบังคับต้องถูกเหยียดหยาม
22 โอ พระเจ้า พระองค์โปรดลุกขึ้นสู้ความ
23 อย่าลืมเสียงร้องของศัตรูของพระองค์