1 ถ้อยคำของปัญญาจารย์บุตรของกษัตริย์ดาวิดแห่งเยรูซาเล็ม คือ
2 ปัญญาจารย์กล่าวว่า ไร้ค่าที่สุด
3 มนุษย์ได้รับประโยชน์อะไรจากการลงแรง
4 แต่ละยุคล่วงไป ยุคแล้วยุคเล่า
5 ดวงอาทิตย์ขึ้นและดวงอาทิตย์ตก
6 ลมพัดไปทางทิศใต้
7 ลำธารต่างๆ ไหลลงสู่ทะเล
8 ทุกสิ่งดูน่าอ่อนล้ายิ่งนัก
9 อะไรที่เคยเป็นก็จะเป็นอีก
10 มีสิ่งใดบ้างที่คนจะอ้างได้ว่า
11 ไม่มีใครระลึกถึงคนที่มีชีวิตในอดีต
12 ข้าพเจ้าปัญญาจารย์ผู้เป็นกษัตริย์ของอิสราเอลในเยรูซาเล็ม
13 และข้าพเจ้าตั้งใจใช้สติปัญญาในการเสาะหาและค้นคว้าทุกสิ่งที่เป็นไปในโลกนี้ ซึ่งนับว่าเป็นภาระหนักที่พระเจ้าได้มอบให้แก่บรรดาบุตรของมนุษย์
14 ข้าพเจ้าได้เห็นทุกสิ่งที่เป็นไปในโลก ดูเถิด สิ่งทั้งปวงล้วนไร้ค่าและเป็นการไล่คว้าลม
15 อะไรที่งอก็จะทำให้ตรงไม่ได้
16 ข้าพเจ้าคิดในใจว่า “เรามีสติปัญญามาก คือมากเกินกว่าทุกคนที่เคยปกครองเยรูซาเล็มในอดีต และใจของเราก็คุ้นเคยกับสติปัญญาและความรู้เป็นอย่างดี”
17 และข้าพเจ้าพยายามคิดเรื่องการเข้าใจสติปัญญา การเข้าใจความขาดสติยั้งคิดและความโง่เขลา แต่แล้วข้าพเจ้าก็ทราบว่า นั่นเป็นเพียงการไล่คว้าลมเช่นกัน
18 เพราะว่ายิ่งมีสติปัญญามาก ก็ยิ่งจะกังวลมาก