1 “ฟ้าสวรรค์จงฟังเถิด แล้วเราจะพูด
2 ขอให้คำสั่งสอนของเราหลั่งลงดั่งหยาดฝน
3 ด้วยว่าเราจะประกาศพระนามของพระผู้เป็นเจ้า
4 พระองค์เป็นศิลา การงานของพระองค์เพียบพร้อมทุกประการ
5 เขาทั้งหลายประพฤติเลวทรามต่อพระองค์
6 ท่านโง่เขลาและไม่มีสติยั้งคิด
7 จงจำสมัยดึกดำบรรพ์
8 เมื่อองค์ผู้สูงสุดมอบมรดกแก่บรรดาประชาชาติ
9 และส่วนที่พระผู้เป็นเจ้าได้รับก็คือชนชาติของพระองค์
10 พระองค์พบพวกเขาในถิ่นทุรกันดาร
11 ดั่งนกอินทรีที่เขี่ยกระตุ้นรังของมัน
12 พระผู้เป็นเจ้าเท่านั้นที่นำพวกเขาไป
13 พระองค์ให้พวกเขาปกครองในที่สูงแห่งแผ่นดินโลก
14 โยเกิร์ตจากนมโค และน้ำนมจากฝูงแพะแกะ
15 เยชูรูน อ้วนพีและขัดขืน
16 พวกเขากระตุ้นให้ความหวงแหนของพระองค์พลุ่งขึ้นด้วยบรรดาเทพเจ้าต่างชาติ
17 พวกเขาบูชามารซึ่งไม่ใช่พระเจ้า
18 ท่านเพิกเฉยต่อศิลาผู้บังเกิดเกล้าของท่าน
19 พระผู้เป็นเจ้าเห็นการกระทำเช่นนั้น
20 และพระองค์กล่าวว่า ‘เราจะหลบซ่อนหน้าไปจากพวกเขา
21 พวกเขาได้ปลุกให้เราเกิดหวงแหนด้วยสิ่งที่ไม่ใช่เทพเจ้า
22 เพราะเพลิงไฟลุกขึ้นจากความโกรธของเรา
23 เราจะสุมความวิบัติไว้กับพวกเขา
24 ชีวิตของเขาจะดับลงด้วยความหิวโหย
25 จะมีการฆ่ารันฟันแทงในที่แจ้ง
26 เราจะพูดก็ได้ว่า เราจะทำให้พวกเขากระจัดกระจายไปให้ไกล
27 แต่เราไม่อยากให้ศัตรูคุยโว
28 พวกเขาเป็นประชาชาติหนึ่งที่ขาดคำปรึกษา
29 ถ้าพวกเขามีสติปัญญาก็จะเข้าใจเรื่องนี้ได้
30 คนเดียวจะขับไล่คนเป็นพัน
31 เพราะศิลาของพวกเขาไม่เป็นเช่นศิลาของพวกเรา
32 เพราะกิ่งก้านของพวกเขาผลิออกมาจากกิ่งก้านของโสโดม
33 เหล้าองุ่นของพวกเขาเป็นพิษดั่งพิษงู
34 ‘เราไม่ได้เก็บเรื่องนี้ไว้เอง
35 การแก้แค้นและการตอบสนองเป็นของเรา
36 เพราะพระผู้เป็นเจ้าจะพิสูจน์ว่าคนของพระองค์ไม่ผิด
37 พระองค์จะกล่าวว่า ‘เทพเจ้าของพวกเขาอยู่ที่ไหน
38 เทพเจ้าผู้กินเครื่องสักการะที่ดีที่สุดของพวกเขา
39 บัดนี้ จงดูเถิด เรานี่แหละ เราเป็นผู้นั้น
40 เราชูมือของเราขึ้นสู่สวรรค์ และประกาศว่า
41 เมื่อเราลับดาบอันวาววับของเรา
42 เราจะทำให้ลูกธนูของเราอาบชุ่มด้วยเลือด
43 บรรดาประชาชาติเอ๋ย จงยินดีกับชนชาติของพระองค์เถิด
44 แล้วโมเสสก็มากล่าวคำในบทเพลงทั้งหมดให้ประชาชนได้ยิน ทั้งตัวท่านกับโยชูวาบุตรของนูน
45 เมื่อโมเสสกล่าวแก่ชาวอิสราเอลจบแล้ว
46 ท่านกล่าวแก่พวกเขาต่อไปว่า “จงใส่ใจในคำพูดที่เรากำชับพวกท่านในวันนี้ เพื่อท่านจะได้สั่งลูกๆ ของท่านให้กระทำตามคำกล่าวในกฎบัญญัตินี้อย่างระมัดระวัง
47 เพราะไม่ใช่เรื่องพูดเล่น แต่เป็นชีวิตของพวกท่าน ท่านจะมีชีวิตยืนยาวในแผ่นดินที่ท่านกำลังจะข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปเพื่อยึดครองก็ด้วยการกระทำตามคำสั่งดังกล่าว”
48 ในวันเดียวกันนั้นเอง พระผู้เป็นเจ้ากล่าวกับโมเสสว่า
49 “จงขึ้นไปที่เทือกเขาอาบาริมนี้ ไปยังภูเขาเนโบซึ่งอยู่ในแผ่นดินโมอับ ตรงข้ามกับเมืองเยรีโค แล้วมองดูแผ่นดินคานาอันที่เรามอบให้ชาวอิสราเอลเป็นเจ้าของ
50 และสิ้นลมบนภูเขาที่เจ้าขึ้นไป เจ้าจะถูกนำไปรวมอยู่กับชนชาติของเจ้าที่ล่วงลับไปแล้ว อย่างที่อาโรนพี่ชายของเจ้าสิ้นชีวิตที่ภูเขาโฮร์และถูกนำไปรวมอยู่กับชนชาติของเขาที่ล่วงลับไปแล้ว
51 เพราะเจ้าไม่ภักดีต่อเราท่ามกลางชาวอิสราเอลที่แหล่งน้ำเมรีบาห์-คาเดช ในถิ่นทุรกันดารศิน เพราะเจ้าไม่แสดงความเคารพต่อเราท่ามกลางชาวอิสราเอลว่าเราบริสุทธิ์
52 เจ้าจะเห็นแผ่นดินอยู่เบื้องหน้าเจ้า แต่จะไม่ได้ก้าวเท้าเข้าไปยังแผ่นดินที่เรามอบให้แก่ชาวอิสราเอล”