1 “Kami nga mga tawo malip-ot lang ang amon kabuhi,
2 Pareho kami sa bulak nga nagabuskad kag sa indi madugay nagakalaya,
3 Ti ngaa ginabantayan mo gid ang tawo, \+nd Ginoo\+nd*?
4 May tawo bala nga makakabuhi nga matinlo gid? Wala!
5 Ginpat-od mo na kon ano kalawig ang kabuhi sang tawo.
6 Gani indi na lang paghingabuta ang tawo,
7 “Kon utdon ang isa ka kahoy, may tsansa pa nga mabuhi ini kag magtubo liwat.
8 Bisan patay na ang puno sini kag gulang na ang mga gamot,
9 kon matubigan magapanalingsing pa ini pareho sa isa ka bag-o nga tanom.
10 Pero kon ang tawo ang mapatay, madula na ang tanan niya nga kusog.
11 Subong nga nagabuhin ang tubig sa dagat kag nagahubas ang suba,
12 ang tawo nagakapatay,
13 “O \+nd Ginoo\+nd*, kabay pa kuntani nga taguon mo na lang ako sa lugar sang mga patay hasta madula ang imo kaakig,
14 Kon mapatay ang tawo mabuhi pa bala siya liwat?
15 Sa tion nga magpanawag ka sa akon, \+nd Ginoo\+nd*, magasabat ako.
16 Bisan sa sina nga tion bantayan mo ang akon mga ginahimo,
17 Daw pareho lang nga isulod mo ini sa bag para matabunan kag indi mo na makita pa.
18 Pero subong nga nagakatiphag ang bukid kag nagakahulog ang bato halin sa banglid,
19 kag subong man nga nagatais ang bato sa padayon nga pag-ilig sang tubig
20 Ginadaog mo siya permi kag nagakapatay siya,
21 Indi siya makahibalo kon ang iya mga anak ginapadunggan ukon ginapakanubo.
22 Ang nabatyagan lang niya amo ang iya kaugalingon nga kasakit kag kasubo.”